เด็กดื้อ - 1 จำเอาไว้

ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้พี่ลีวายคิดแบบนั้น ทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เขากล่าวหา ถึงจะชอบแต่ก็รู้ตัวเองดีว่าไม่มีสิทธิ์และเขาไม่มีวันหันมาสนใจ

@มหาวิทยาลัย

ฉันไม่มีเพื่อนที่สนิทมีแต่คนที่รู้จัก อาจเป็นเพราะปิดกั้นตัวเองและไม่กล้าเข้าสังคมทำให้ไม่มีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขา

วันนี้อาจารย์ให้จับคู่ทำวิจัยคนอื่นๆ ก็ได้คู่กันหมดแล้วเหลือแค่ฉัน

“มิลิน มาคู่กับเราไหม” เสียงของเพื่อนในห้องเอ่ยถามฉันที่นั่งเงียบ เขาชื่ออาต เรารู้จักกันแต่ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร

“อาตไม่คู่กับวินหรอ”

“ไอ้วินมันมีคู่แล้ว”

“อือ โอเค^_^” ฉันนึกว่าตัวเองจะไม่มีคู่แล้วซะอีกแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย

“เราจะทำวิจัยเรื่องอะไรกันดี”

ฉันกับอาตช่วยกันคิดอยู่นาน เมื่อคิดได้ก็แบ่งหน้าที่กัน การทำวิจัยใช้เวลานานเราไม่สามารถทำเสร็จภายในวันเดียวได้ เห็นว่าได้เวลาเลิกเรียนแล้วฉันจึงรีบขอตัวกลับก่อน

ที่ต้องรีบก็เพราะวันนี้พี่ลีวายมารับ ไม่ใช่คนขับรถของที่บ้าน หากช้าไปแค่วินาทีเดียวเขาก็โกรธฉันเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว

“มิลินๆ” เสียงของอาตตะโกนเรียกขณะที่ฉันกำลังเร่งฝีเท้าเดินไปที่รถ “ว่าไงอาต”

“เธอลืมโทรศัพท์”

“อุ้ย! ฉันนี่มันขี้ลืมจริงๆ เลย ขอบคุณนะ” ฉันรับโทรศัพท์มา ก่อนจะเห็นว่าหน้าจอโชว์เบอร์ของพี่ลีวายโทรมาอยู่หลายสาย หัวใจดวงน้อยๆ หล่นลงมาอยู่ที่ตาตุ่มทันที

“เสียงโทรศัพท์ดังไม่ยอมหยุดเลย แฟนโทรตามหรอ”

“เปล่าหรอก เรายังไม่มีแฟน”

“จริงดิ? ไม่มีแฟนจริงๆ ใช่ไหม”

ปี้นๆๆๆๆ!!! ยังไม่ทันอ้าปากตอบเสียงแตรรถก็ดังสนั่นขึ้นทำเอาฉันสะดุ้งโหย่ง

“ไปก่อนนะอาต”

พูดจบฉันก็รีบสาวเท้าเดินมาที่รถให้เร็วที่สุด ก่อนจะเปิดประตูเข้ามานั่งด้านใน ไม่กล้าแม้แต่จะหันมองคนที่นั่งข้างๆ

“ทำไมไม่ให้มันไปส่ง เสียเวลาชิบหาย”

“ขอโทษที่ทำให้รอนานค่ะ”

รถหรูขับออกไปจากมหาวิทยาลัยด้วยความเร็ว แต่ทว่าไม่ได้ขับไปทางที่จะกลับบ้าน

“พะ พี่ลีวายจะไปไหนหรอคะ”