เด็กดื้อ - 10 รับผิดชอบ

ฉันไม่รู้ว่าพี่ลีวายรู้ได้ยังไงว่าแทนมาที่บ้าน ห้องนอนของเขา

มันอยู่คนละฝั่งกับโรงจอดรถเลยนี่นา หรือว่าได้ยินเสียงตอนแทนขับรถเข้ามาอย่างนั้นเหรอ

หมับ!! ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้แขนของฉันก็ถูกดึงกระชากไปอย่างแรง

“พะ... พี่ลีวายมิลินเจ็บนะคะ”

“อยู่บ้านแต่งตัวมิดชิดปิดถึงคอ แต่พอจะออกไปข้างนอก

กับผู้ชาย…” พี่ลีวายเว้นคำพูดก่อนจะใช้สายตามองเรือนร่างของฉันอย่างพิจารณา แล้วพูดต่อ “แต่งตัวแรดจังนะ”

“พี่ลีวาย!!” ฉันตวาดเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความรู้สึก

ที่เจ็บปวด

มันจะมีสักครั้งไหมที่เวลาพี่ลีวายจะพูดอะไรแล้วคิดแคร์ความรู้สึกของฉันบ้าง… ไม่เลยสินะ

“ทำไม! ฉันพูดผิดตรงไหน?”

“นี่มันร่างกายของมิลิน แต่งตัวแบบไหนมันก็เป็นสิทธิ์ของมิลิน”

“ก็… แรดดี”

“…”

“อย่าเพิ่งเปลี่ยนชุดล่ะ ฉันอยากให้พ่อเห็นเธอแต่งตัวแรด ๆ

แบบนี้”

ฉันกำมือแน่น การถูกคนที่ตัวเองชอบมองด้วยสายตาดูถูก

แบบนั้นมันเจ็บปวดสุด ๆ ไปเลยแหละ

“ต่อไปนี้… ต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ” คำขอร้องของฉัน

มันออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ ถึงแม้จะยังชอบพี่ลีวายอยู่มาก ๆ แต่ฉันไม่สามารถอดทนกับสายตาและคำพูดของเขาได้ตลอด

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะไปยุ่งวุ่นวายกับเธออยู่แล้ว”

“ค่ะ”

วันนี้พี่ลีวายทำให้ฉันร้องไห้กี่ครั้งแล้วนะ เขาเก่งจริง ๆ ที่เข้ามาเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นได้ขนาดนี้…

ฉันหันหลังเดินออกมาจากห้องของพี่ลีวาย ก่อนจะชะงัก

เมื่อเห็นว่าคุณท่านอยู่หน้าห้อง

“คะ… คุณท่าน”

“ทำอะไรกัน”

ฉันหันกลับมามองพี่ลีวายที่มีแค่ผ้าขนหนูพันรอบเอวอยู่

เพียงผืนเดียว เพราะภาพที่เห็นมันล่อแหลมชวนคิด จึงรีบส่ายหน้ารัว ๆ เพราะคิดว่าคุณท่านต้องคิดเรื่อง… ไม่ดีอยู่แน่ ๆ