เด็กดื้อ - 13 ยะ… อย่าถอด

ร่างกายของฉันเริ่มสั่นเพราะความกลัว เหมือนว่าการพูดออกไปแบบนั้นจะเป็นความคิดที่ผิด

“มะ… มิลินไม่ได้ต้องการแบบที่พี่ลีวายคิด”

“ถ้าไม่ต้องการแล้วจะบอกพ่อว่าฉันขืนใจเธอทำไมฮะ!!”

“…”

“ฉันกำลังจะทำตามที่เธอพูด… ไม่ดีใจหรือไง”

“มะ… ไม่ค่ะ”

“ตอนเล่าให้พ่อฉันฟังก็อย่าลืมบอกว่าเราทำท่าไหนกันบ้าง…”

“ปะ… เป็นบ้าไปแล้วเหรอคะ”

พรึบ!! เสื้อเชิดที่อยู่บนตัวของพี่ลีวายตอนนี้ถูกเขาถอดออก

แล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนที่มือหนาจะปลดเข็มขัดกางเกงต่อ

“ไม่ถอด?”

“…” ฉันกัดริมฝีปากแน่นครั้งนี้แววตาของพี่ลีวายมันจริงจัง

ไม่ใช่ว่าแค่ทำขู่ ซึ่งฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ แต่ก็ไม่ต้องการออกไป

จากชีวิตเขาเหมือนกัน

“อยากให้ฉันเป็นคนถอดให้สินะ”

ทำไมฉันถึงยังนั่งอยู่ทั้งที่รู้สึกกลัวขนาดนี้ ทำไมฉันไม่รีบวิ่งหนีออกไปจากห้อง…

“ทะ... ทำอะไรคะ พะ... พี่ลีวายอย่านะ” ฉันร้องออกเสียงหลงเมื่อพี่ลีวายใช้เข็มขัดที่ปลดออกมามัดมือของฉันเอาไว้

“ฉันไม่เคยคิดจะทำเรื่องต่ำ ๆ แบบนี้กับเธอเลยสักนิด” เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะผลักฉันนอนราบบนโซฟา แล้วขึ้นมาคร่อมรวบแขนฉันขึงตึงไว้เหนือศีรษะก่อนจะพูดต่อ “เธอเป็นคนเสนอความต้องการ

ให้ฉันเอง… จำไว้!!”

“มิ... ลินไม่ต้องการแบบนี้”

“หึ!! แล้วเธอต้องการแบบไหน”

ฉันมองใบหน้าคมครู่ใหญ่ก่อนที่น้ำตามันจะเอ่อล้นเต็มสองตา ก่อนที่ฉันจะพูดความรู้สึกของตัวเอง “มิลิน… ต้องการหัวใจของ

พี่ลีวาย… ไม่ใช่เซ็กซ์”

พอได้ยินที่ฉันว่าพี่ลีวายก็ตวาดกลับมาทันควันด้วยน้ำเสียง

แข็งกร้าว “โง่หรือไง!! ที่คิดว่าจะได้หัวใจฉัน”