ตอนที่ 14.2
เด็กดื้อ - 14 Nc20+ (อย่าผลักฉันออก)
October 22, 2026
พี่ลีวายกระชากเสื้อที่ขาดลุ่ยของฉันออกจากตัว ก่อนจะพยายามถอดกางเกง ฉันพยายามหนีบขาเอาไว้แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงผู้ชายที่ตัวโตกว่าได้
น้ำตามันไหลอาบแก้มเมื่อถูกผู้ชายที่ตัวเองรักกระทำเรื่อง
น่าอายแบบนี้ แต่ทำไมร่างกายกลับไม่ต่อต้าน มันมีความคิดหนึ่ง
ผุดขึ้นมาในหัว… ถ้าฉันเป็นของพี่ลีวายแล้วบางครั้งความรู้สึกที่
เกลียดชังอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้
แต่ถึงยังไงก็ไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้น…
“จะร้องไห้ทำไม เธอควรจะดีใจมากกว่านะที่ทำสำเร็จ”
“มะ… มิลินไม่ได้ต้องการ… อึก~”
“ถ้าต้องหมั้นกับผู้หญิงอย่างเธอ… ฉันจะย่ำยีไม่ให้เหลือชิ้นดี”
“…”
“ยังต้องการแบบนั้นอยู่ไหม?”
“… มิลิน… อึก”
“ไม่ต้องบีบน้ำตา คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ”
“พะ… พูดเรื่องอะไรคะ… อึก~”
“เลิกทำตัวใสซื่อต่อหน้าฉันได้แล้ว”
“อึก~”
ฉันไม่เข้าใจว่าพี่ลีวายกำลังพูดเรื่องอะไรและในตอนนี้ร่างกายของฉันที่ไร้เสื้อผ้าปกคลุมก็ได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าเขาแล้ว
“หึ!! ไม่คิดว่าพอแก้ผ้าแล้วผู้หญิงแบบเธอจะทำให้ฉันมีอารมณ์ได้”
พี่ลีวายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาอำมหิตจ้องมองฉันที่ถูกมัดมือนอนตัวสั่นเทาพร้อมกับถอดกางเกงออกจากท่อนขา ฉันรีบ
หันหน้าหนีทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น
“เธอขู่ฉันก่อนเองนะ รับผิดชอบคำพูดตัวเองหน่อยสิ”
“…”
ร่างหนาคร่อมขึ้นมาบนตัวของฉันอีกครั้ง ก่อนจะจับหน้าให้
หันมามองตัวเอง
“ฉันให้โอกาสหนีไปแล้ว… แต่เธอเองไม่ใช่หรือไงที่ยืนยันจะอยู่”
“ตะ… แต่มันไม่ใช่แบบนี้… อึก”
“หยุดร้องไห้ เพราะน้ำตาของเธอมันไม่ได้ทำให้ฉันนึกสงสาร”
“… พี่ลีวาย”
“คิดว่าฉันอยากทำมากหรือไง หึ! ถ้าจะบอกพ่อว่าฉันขืนใจเธอ… มันก็ต้องมีอะไรมาแลก จริงไหม?”
พูดจบพี่ลีวายก็หยิบเอาถุงยางอนามัยมาสวมใส่แล้วใช้มือจับเรียวขาทั้งสองข้างของฉันแยกออกจากกันพร้อมแทรกตัวมาอยู่ตรงกลางระหว่างขา
“… อย่านะคะ… อึก~”
“อย่าทำเหมือนตัวเองบริสุทธิ์ เห็นแล้วมันน่ารำคาญ!”
“…”
“ถ้าไม่ต้องการทำไมไม่ดิ้นให้แรงกว่านี้… มีแรงแค่นี้หรือไง!!”
“…”
“ความจริงแล้วเธอต้องการ… แค่แสดงละครทำเหมือนตัวเอง
ไม่อยากทำแต่จริง ๆ อยากให้ฉันกระแทกเข้าไปใจจะขาดสินะ”
พี่ลีวายจับเอาแก่นกายของตัวเองมาจ่อตรงช่องแคบ ก่อนจะอัดกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงจนฉันร้องลั่นออกมาเสียงหลง
“กรี๊ด!! มะ... มิลินเจ็บ เอาออกไป อึก~” ฉันขอร้องเสียงสั่นเครือเมื่อความเจ็บปวดมันแผ่ซ่านไปทั้งตัว มันเจ็บจนแทบทนไม่ไหวพร้อมกับความรู้สึกที่แตกสลาย
เมื่อกระแทกแก่นกายเข้ามาแล้วพี่ลีวายก็ชะงักแล้วมองหน้าฉันที่นอนร้องไห้ตัวเกร็งอยู่ใต้ร่าง เขานิ่งไปแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“พะ… พอแค่นี้ได้ไหมคะ… มิลินเจ็บ... อึก… ทนไม่ไหวแล้ว”
กริ้ง~ เสียงโทรศัพท์ของพี่ลีวายดังขึ้น เขาหยิบแล้วหันหน้าจอ
ให้ฉันดูว่าคนที่โทรมาคือคุณท่าน ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบลืม
ความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
“ฉันควรรับสายหรือเปล่า?”
“ยะ… อย่านะคะ”
“งั้นเหรอ”
พูดจบเขาก็กดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นทาบที่หู สายตาคมจ้องมองฉันอย่างเจ้าเล่ห์
สิ่งที่ฉันกำลังกลัวที่สุดในตอนนี้… คือกลัวว่าพี่ลีวายจะบอกคุณท่าน
“ครับพ่อ”
“ลูกรักของพ่ออยู่ที่ไหน แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงครับ”
“อ่า! หรือพ่อคิดว่าเธออยู่กับผม”
“ไม่แน่นะครับ ตอนนี้ผมกับลูกรักของพ่ออาจจะทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่ก็ได้”
“อยากคุยกับเธอไหมล่ะครับ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นฉันก็จิกเล็บลงบนแขนพี่ลีวายจนเกิดรอย
ฝังลึกเข้าไปในผิวหนัง ถ้าเขาไม่อยากหมั้นกับฉันก็ไม่ควรพูดแบบนั้นออกไป ทั้งที่พี่ลีวายน่าจะรู้ดีแต่ทำไมถึงพูด
ไม่รู้ว่าคุณท่านพูดอะไรบ้างเพราะฉันไม่ได้ยิน หลังจากประโยคสุดท้ายพี่ลีวายก็ตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะปัดมือฉันออกจากแขน
ของตัวเองแล้วเอามือมาบีบแก้มฉันแน่น