เด็กดื้อ - 16 ว่าที่คู่หมั้น

วันต่อมา

ฉันตื่นมาด้วยอาการที่ปวดระบมไปทั้งตัวแค่นั้นไม่พอยังปวดหัวราวกับจะระเบิด คงเป็นเพราะตากฝนเมื่อวาน

อยากลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาวิทยาลัยแต่ทำไม่ได้

ไม่มีเรี่ยวแรงเลยแถมยังเจ็บที่ตรงกลางระหว่างขาเอามาก ๆ

สมองของฉันมันคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน อยากให้

เป็นเพียงความฝันที่ความเจ็บปวดมันตอกย้ำว่าทุกอย่างได้เกิดขึ้นจริง ๆ

สำหรับฉันพี่ลีวายคือคนแรกสำหรับทุก ๆ อย่าง ถึงแม้ว่าเขา

จะใจร้ายสักแค่ไหน… ฉันก็เกลียดเขาไม่ลง

ฉันพยายามหอบสังขารของตัวเองลุกขึ้นจากเตียงมาหายากิน โชคดีที่มียาอยู่ในห้องไม่ต้องเดินไปเอาที่บ้านใหญ่

หลังจากกินยาแล้วฉันก็นอนพักเผื่อว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะดีขึ้น

@วันต่อมา

ไม่คิดว่ากินยาไปแค่สองเม็ดจะทำให้ฉันหลับยาวขนาดนี้

ตื่นมาอีกทีก็เกือบจะเที่ยงแล้ว อาการปวดหัวปวดเนื้อตัวมันดีขึ้นมา

แค่นิดหน่อยเอง

กริ่ง~ สายเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันควานมือหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสายทั้งที่ยังไม่ลืมตา

“ฮัลโหลค่ะ”

(วันนี้ไม่มาเรียนอีกแล้วเหรอครับ)

“นั่นใครพูดเหรอคะ”

(ผมแทนเองครับ เสียใจนะเนี่ยที่พี่มิลินจำผมไม่ได้)

“อื้อโทษทีนะแทนพี่ไม่ทันมองเบอร์น่ะ”

(ไม่สบายหรือเปล่าครับเสียงดูแปลก ๆ)

“นิดหน่อย ไม่เป็นไรมากหรอก”

(ถ้านิดหน่อยคงไม่ขาดเรียนไปตั้งสองวันหรอกครับ)

“อื้อ~” ฉันส่งเสียงในลำคอเบา ๆ เพราะไม่มีแรงจะพูดแล้ว

(เดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาลนะครับ)

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ดีขึ้น”

(แบบนั้นก็ได้ครับ แต่ถ้ายังไม่ดีขึ้นห้ามปฏิเสธผมนะ)

“อื้อ ขอบคุณนะที่เป็นห่วง”

หลังจากวางสายฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะ

กินยาแล้วหลับไปอีกเช่นเคย

ห้าวันผ่านไป เป็นวันแรกที่ฉันรู้สึกดีขึ้นมีเรี่ยวแรงมากกว่าทุกวัน แต่ยังไม่ได้ไปเรียนเพราะกลัวเพื่อน ๆ จะติดไข้เอาเลยว่าจะพักอีกสักวัน

ตลอดเวลาที่นอนป่วยอยู่ไม่ได้เจอพี่ลีวายเลย ป้าแม่บ้านบอกว่าเขาแวะมาที่บ้านสองสามครั้ง และรู้ว่าฉันป่วยแต่ก็ไม่สนใจแม้แต่จะมาดู ทั้งที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา

ได้แค่เจ็บใจอยู่คนเดียว… ฉันอยากเป็นพี่ลีวายจัง… อยาก

ไร้ความรู้สึก… ไร้หัวใจแบบเขา… มันคงจะดีมาก ๆ ถ้าไม่ต้องรักใคร

“หายดีแล้วใช่ไหม” คุณท่านมาหาฉันที่ห้องแล้วถาม

“ดีขึ้นแล้วค่ะ”

“ถ้าฉันอยากจะขอให้หนูไปฝึกงานกับตาลีวายหลังเลิกเรียน

จะว่ายังไง”

“ทะ... ที่บริษัทเหรอคะ”

“อืมใช่”

“…” ฉันเม้มปากแน่นอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่กล้าเพราะท่านคือ

ผู้มีพระคุณ

“ฉันอยากให้หนูเรียนรู้งานเอาไว้ จะได้ช่วยงานที่บริษัทได้”

“หนูเป็นแค่ลูกคนรับใช้ แค่คุณท่านเมตตาให้ได้เรียนก็ดีมาก

แล้วค่ะ”

“ฉันสัญญากับแม่ของหนูเอาไว้ก่อนตาย… อย่าปฏิเสธเลยนะถือว่าฉันขอ”

“…”

“ลูกชายฉันเปลี่ยนเลขาเป็นว่าเล่น มีแค่หนูที่จะช่วยได้”

“… ก็ได้ค่ะ หนูจะทำ”

คุณท่านยิ้มก่อนจะเอามือมาลูบหัวของฉันเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“เรื่องงานหมั้นเดี๋ยวฉันจะรีบหาฤกษ์ให้”