เด็กดื้อ - 21 รู้สึกยังไง

“คนนี้ใครเหรอคะ” ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งข้าง ๆ พี่ลีวายถามขึ้นมา

“เธอควรสนใจฉันไม่ใช่คนอื่น” พี่ลีวายออกคำสั่ง ก่อนที่เธอ

คนนั้นจะยิ้มเย้ยฉัน แล้วเอามือเลื่อนลงต่ำลูบเป้ากางเกงของพี่ลีวาย

หัวใจของฉันมันรู้สึกเจ็บปวดจนถึงขีดสุด หากเราสองคนไม่ได้

มีอะไรเกินเลยกันคงไม่เจ็บขนาดนี้ ทั้งการกระทำและคำพูดนั้น

หากต้องนั่งอยู่ตรงนี้ฉันอาจจะร้องไห้ออกมา

ผ่านไปเกือบสิบนาทีที่ฉันนั่งก้มหน้าก้มตาและพี่ลีวายก็นัวเนียกับผู้หญิง ได้ยินเสียงหวาน ๆ ของผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ พี่ลีวาย เธอทั้งพูดประจบเอาใจสารพัด

ฉันได้แต่กำมือแน่นจนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ พยายามข่มใจ

ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ทั้งที่มันทั้งเจ็บและจุกไปทั้งอก

“มึงจะให้น้องมาดูตัวเองทำแบบนี้เนี่ยนะ” พี่คัลเลนถามพี่ลีวาย

“เกี่ยวอะไรกับมึง” ฉันเหลือบตามองคนตรงหน้า ซึ่งพี่ลีวาย

ก็มองอยู่เหมือนกัน

“มึงแม่งโคตรบ้าเลยว่ะ”

“แล้วยังไง”

พี่คัลเลนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันหน้ามาคุยกับฉัน

“อยากออกไปจากตรงนี้ไหม?”

“เอ่อ… อยาก…”

“มึงยุ่งอะไรด้วย” ยังพูดไม่จบพี่ลีวายก็รีบขัดจังหวะ ก่อน

จะแสดงสีหน้าไม่พอใจ ไม่รู้ทำไมแค่พี่คัลเลนชวนฉันคุยแค่นี้เอง

ไม่เห็นจะต้องทำหน้าแบบนั้น

“มิลินไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

ไม่อยากต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับอากาศ พี่ลีวายคงอยากให้มาเห็นว่าตัวเองไม่ได้สนใจอะไรในตัวฉันเลย

ขณะที่ฉันลุกขึ้นยืน จู่ ๆ พี่ลีวายก็ลุกขึ้นด้วย ทำให้ตกใจ

จนฉันต้องยืนนิ่งไม่กล้าขยับ

“ไปสิ” เสียงทุ้มออกคำสั่ง

“จะ… ไปด้วยเหรอคะ”

“ห้องน้ำอยู่ชั้นล่าง ไปคนเดียวมันอันตราย”

เป็นห่วงอย่างนั้นเหรอหรือมีอะไรแฝงอยู่ ฉันไม่เข้าใจอะไร

หลาย ๆ อย่างที่พี่ลีวายกำลังทำอยู่ในตอนนี้ ตกลงเขาต้องการอะไร

กันแน่

“ไม่ต้องพาไปด้วยตัวเองก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมิลินให้พี่บอดี้การ์ดตรงนั้นพาไปก็ได้”

“ตามฉันมา” เหมือนพี่ลีวายจะทำเป็นหูทวนลมกับสิ่งที่ฉันพูด เขาเดินนำไป นั่นหมายความว่าฉันก็ต้องตามเขาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเดินมาจนถึงทางเข้าห้องน้ำฉันก็หันมามองพี่ลีวายเพราะ

เขาทำเหมือนว่าจะเข้าไปด้วย

“ระ... รอข้างนอก… อ๊ะ…!!”

ดวงตาทั้งสองของฉันเบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ เมื่อถูก

พี่ลีวายกระชากแขนเข้ามาในห้องน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว แถมเขายัง

ล็อกประตูไว้ด้วย

“พี่… ลีวาย… จะทำ…” ฉันถอยหลังทีละก้าวเมื่อคนตรงหน้าค่อย ๆ เดินมาใกล้ ๆ

“รู้สึกยังไง” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ทำให้ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก

“ระ… รู้สึกอะไรคะ”

“ที่เห็นแบบนั้น”

คำถามของพี่ลีวายทำให้ฉันสะอึก เขาอยากรู้ความรู้สึกของฉันไปทำไมกัน ทั้งที่น่าจะรู้ดีว่าต้องเจ็บปวดแค่ไหน

“ต้องการให้มิลินเสียใจเหรอคะถึงได้ตั้งใจทำแบบนั้น”

“แล้วเธอเสียใจหรือเปล่า?”

“ถ้าตอบว่าไม่ก็คงโกหกใช่ไหมล่ะคะ”

ฉันถอยหนีมาจนติดกับอ่างล้างมือในห้องน้ำ พอจะเบี่ยงตัวหนีไปอีกทางก็ถูกแขนแกร่งทั้งสองข้างวางมากั้นกลางระหว่างตัวของฉันเอาไว้

“รู้ไหมว่าฉันทำไปทำไม?”

“…” ฉันไม่ตอบแต่เบือนหน้าหนีเพราะสายตาคู่นั้นที่กำลังมองอย่างเกลียดชังทำให้ฉันจุกแน่นทั้งอก