เด็กดื้อ - 23 ฝากดูแล (ทำให้ทรมาน)

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ที่ผ่านมาฉันไม่ได้ไปช่วยงานพี่ลีวายแล้วเพราะอ้างกับคุณท่านว่าเรียนหนัก แต่ความจริงคือฉันพยายามหลบหน้าเขา ไม่ใช่ว่า

ไม่อยากเจอแต่เพราะความใจร้ายของพี่ลีวายทำให้ฉันอยากถอยห่าง… แต่ความรู้สึกที่มีมันยังไม่ยอมลดลง

วันนี้คุณท่านต้องไปต่างประเทศแล้วและฉันรู้ดีว่าต้องเจอกับ

พี่ลีวายอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ไปอยู่ที่นู้นอย่าลืมโทรมาหาหนูบ้างนะคะ ครั้งนี้คุณท่านไป

นานมาก ๆ หนูคงคิดถึงแย่” คุณท่านยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของฉันเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“สายแล้วลูกชายตัวดีของฉันยังไม่โผล่หัวมาอีกรึไง นี่ถ้ามันรู้ว่าฉันกำลังจะตายมันจะเสียใจบ้างไหม”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ”

“เฮ้อ! ชอบทำให้หนักใจอยู่เรื่อยอายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว”

ฉันได้แต่ฟังคุณท่านบ่นพี่ลีวายอยู่อย่างนั่นพักใหญ่ ในใจภาวนาขอให้เขาไม่มา แต่ทว่าสิ่งที่ฉันภาวนามันไม่เป็นผลเมื่อเห็นพี่ลีวาย

เดินผ่านประตูบ้านเข้ามา

“ทำไมถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้” พอเห็นหน้าลูกชายคุณท่าน

ก็เค้นถามเสียงเข้มทันที

“แค่พ่อจะไปต่างประเทศจะให้ผมมาทำไมครับ” พี่ลีวายถามคุณท่านแต่สายตากลับมองฉัน พอได้สบตากันฉันก็รีบก้มหน้า

หลบความอำมหิต

“ฉันมีเรื่องต้องสั่งแกไว้ก่อนไป”

“เรื่องอะไรครับ”

“ตอนที่ฉันไม่อยู่แกต้องดูแลหนูมิลินให้ดี เข้าใจไหม”

“ทำไมผมต้องทำแบบนั้น”

“นี่เป็นคำสั่งของฉัน หลังจากกลับมาฉันจะจัดการเรื่องหมั้น

ให้เรียบร้อย”

“ผมไม่รับปาก”

“อย่าทำให้ฉันลำบากใจ แล้วหลังจากนี้ก็กลับมานอนที่บ้าน

ทุกวัน”

“แค่ลูกคนใช้พ่อจะสนใจอะไรมากมายหรือเพราะแม่ของเธอ?” พี่ลีวายถามกลับอย่างท้าทาย คำความนั้นทำเอาฉันจุกแน่นอกราว

กับกำลังถูกบีบหัวใจแน่น

“หุบปาก!!” คุณท่านตวาดเสียงดัง ฉันจึงรีบประคองเพราะกลัวอาการป่วยจะกำเริบ

“ผมพูดอะไรผิด”

“แม่ของหนูมิลินไม่ได้เป็นอย่างที่แกว่า อย่าพูดแบบนั้นให้ฉัน

ได้ยินอีก”

พี่ลีวายขมกรามแน่นด้วยความโกรธ สายตาเอาแต่จ้องมองฉัน ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงถูกมองแบบนั้นทั้งที่เงียบตลอดไม่ได้พูดอะไรแทรกเลย

“ทำตามที่ฉันสั่ง ถ้าแกไม่ทำฉันจะปลดแกออกจากประธานบริษัททั้งหมดรวมทั้งหุ้นที่แกถือ”

“ต้องทำกับผมที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ขนาดนี้เลยเหรอครับ”

“ฉันแค่อยากเห็นแกเป็นคนที่ดีขึ้น ดูแลหนูมิลินได้”

“ทำไมต้องดูแล เกี่ยวอะไรกับผม!” พี่ลีวายตอบคุณท่านอย่าง

หัวเสีย ก่อนจะถามฉัน “เธอไม่มีปัญญาดูแลตัวเองรึไงฮะ!!”

“…”

“ถือว่าฉันได้สั่งแกไปแล้ว หวังว่าแกจะทำตาม”

คุณท่านบอกอย่างเด็ดขาดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดิน

ออกจากบ้านโดยมีฉันคอยประคองมาส่งที่รถ

“อย่ายอมให้ลูกชายฉันรังแกอยู่ฝ่ายเดียวล่ะรู้ไหม หนูต้องสู้

มันบ้าง”

“… ค่ะ”

“เฮ้อ! ยอมมันมาตลอดตั้งแต่เด็กแบบนี้ไงตาลีวายถึงได้ใจ”

“…”

“มหาวิทยาลัยปิดเทอมแล้วฉันจะให้ตาลีวายจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้”

“ยะ… อย่าลำบากพี่ลีวายเลยค่ะ” ที่ไม่อยากให้พี่ลีวายจัดการเรื่องนี้ก็เพราะว่าฉันอยากหายไปโดยไม่ให้เขารู้

คุณท่านถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะขึ้นไปบนรถโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ ฉันยืนมองจนรถขับออกไปพ้นรั้วบ้าน จากนั้นจึงเดินกลับเข้ามาภายในตัวบ้านและเห็นว่าพี่ลีวายกำลังยืนจ้องเขม็ง

“ได้ยินใช่ไหมว่าพ่อให้ฉันดูแลเธอ”