เด็กดื้อ - 32

ฉันเบิกตากว้างเมื่อพี่ลีวายล้วงมือเข้ามาด้านใน เขาจะทำจริง ๆ โดยไม่สนใจเรื่องสถานที่เลยหรือไง

“มิลินบอกให้หยุด อื้อ~” ฉันกัดริมฝีปากแน่นเมื่อปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับจุดกระสันของร่างกาย

“จะหยุดได้ยังไง แค่ปลายนิ้วแตะก็ครางออกมาซะเสียงหวาน”

“คนนะคะไม่ใช่หุ่นยนต์ จะได้ อ๊ะ~ ไม่มีความรู้สึก”

พี่ลีวายยิ้มมุมปากก่อนจะตวัดปลายนิ้วถูขึ้นลงบนติ่งเกสรช้า ๆ ทำให้ร่างกายของฉันเริ่มขยับ

“ยะ... หยุดทำอะไร บะ... บ้า ๆ นะ อ๊า~”

“ฉันไม่หยุด” เสียงครางกระเส่าของฉันมันทำให้พี่ลีวายใช้นิ้ว

บดขยี้ติ่งเกสรถี่รัวขึ้น

“อ๊ะ~ มิลิน โอ้ย จะ... เจ็บหลัง”

แค่ขยับตัวนิดเดี๋ยวก็เจ็บจี๊ดไปทั่วแผ่นหลัง สายตาคมจ้องมองใบหน้าที่เจ็บปวดของฉันก่อนที่พี่ลีวายจะหยุดชะงัก

“เจ็บมาก?”

“ค่ะ”

ฉันขมวดคิ้วนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่ไม่สามารถอธิบายได้

คุณหมอสั่งไว้แล้วว่าห้ามขยับเยอะแต่พี่ลีวายทำแบบนี้จะให้นอนแน่นิ่งได้ยังไง

“เธอทำให้ฉันเสียอารมณ์ฉิบ!!”

พี่ลีวายพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ราวกับว่ามันเป็นความผิดของฉันก่อนจะดึงมือออก

ฉันไม่อยากเห็นหรอก แต่สายตามันเหลือบมามองตรงเป้ากางเกงของพี่ลีวายพอดี

“มันตื่นเพราะเธอ หายดีเมื่อไรรับผิดชอบมันด้วยก็แล้วกัน”

ตอนนี้แก่นกายใหญ่ข้างในมันคงจะตื่นตัวเต็มที่ถึงได้เป็นรูปทรงให้เห็นชัดเจนมากขนาดนั้น ฉันรีบเบือนหน้าหนีพร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เพราะคำพูดเมื่อครู่ของพี่ลีวาย

“กินข้าวซะ”

“พี่ลีวายจะออกไปข้างนอก… หรือเปล่าคะ” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อตั้งคำถามออกไปเพราะอยากรู้ว่าเขายังอยากไปหา

นางพยาบาลคนนั้นอยู่หรือเปล่า

“ไม่! แล้วเธอก็บอกไอ้เด็กนั่นซะว่าไม่ต้องมา ฉันเกลียดขี้หน้ามัน!!”

“ค่ะ” ได้ยินว่าเขาจะไม่ไปหาคนอื่นแล้วฉันก็ดีใจจนแอบยิ้มออกมา ก่อนจะหันมองถาดข้าวที่อยู่ไกลมือ