เด็กดื้อ - 34 อึดอัด (โกหก)

ฉันจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของพี่ลีวาย หลังจากที่ได้ยินคำตอบหัวใจดวงน้อยมันก็เต้นรัว แต่ก็คิดได้ว่าที่ไม่ยอมปล่อยให้ไป

ก็เพราะความเกลียด สำหรับพี่ลีวายมันแค่นั้น

“อย่าเข้าใจผิดว่าที่ฉันพูดไปเพราะรักเธอ”

“รู้ค่ะ มิลินรู้ว่าพี่ลีวายไม่มีหัวใจ”

“ฉันเป็นคน ทำไมจะไม่มีหัวใจ แต่ในหัวใจของฉันไม่เคยมี

เธออยู่”

คำพูดที่ตอกย้ำทำให้ฉันเกือบจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ต้อง

ข่มอารมณ์เอาไว้ เข้าใจว่าไม่รักแต่ไม่เห็นจะต้องพูดย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ แบบนี้เลย คำว่าไม่รักได้ยินพี่ลีวายพูดออกมาเป็นร้อย ๆ รอบแล้ว

“สักวันหัวใจของมิลินก็จะไม่มีพี่ลีวายอยู่เหมือนกัน”

“เธอทำไมได้หรอก”

“…”

“เธอเลิกรักฉันไม่ได้”

“มั่นใจมากเกินไปหรือเปล่าคะ”

พี่ลีวายยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ ฉันที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะพูดออกมาอย่างมั่นใจ

“ยิ่งฉันเข้าใกล้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งหวั่นไหว เธอจะรู้สึกกับฉัน

มากขึ้นเรื่อย ๆ”

“…” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อคำที่เขาพูดมาเป็นความจริง

พี่ลีวายเอามือมาจับปลายคางของฉันแล้วโน้มลงมาบอกเสียงเย็นยะเยือก “ถ้าชอบฉันมาก ก็อย่ามีใครนอกจากฉัน”

“ม… มิลินอยากนอนพัก”

“อืม” พี่ลีวายเดินออกไปสูบบุหรี่ที่นอกระเบียง

ฉันหลับตาลงทำเหมือนว่ากำลังนอนหลับแต่ไม่เลย ความคิด

ในหัวมันฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา การให้พี่ลีวายมาคอยเฝ้าแบบนี้

ตอนแรกคิดว่ามันจะดี แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น

#วันต่อมา

ฉันลืมตาตื่นขึ้นหันมองไปรอบ ๆ ห้องกลับไร้วี่แววของพี่ลีวาย ภายในใจเริ่มเกิดความสงสัยว่าที่เขาหายไปแบบนี้เพราะไปหา

นางพยาบาลคนนั้นหรือเปล่า

ขณะที่คิดต่าง ๆ นานา อยู่ในหัวไม่ทันได้สังเกตว่ามี

นางพยาบาลเดินเข้ามาตรวจอาการภายในห้อง เสียงเรียกทำให้ฉันตกใจสะดุ้ง

“คนไข้คะ”

“อ่ะ ค่ะ ๆ”

“ขอตรวจหน่อยนะคะ”

พอเห็นหน้าของนางพยาบาล มันก็ทำให้ฉันโล่งใจเพราะเธอ

คือคนที่ส่งตาเยิ้มให้พี่ลีวายเมื่อวาน แต่ก็แอบสงสัยว่าเขาหายไปไหน

ทั้งที่รับปากว่าจะอยู่ดูแล หรือฉันทำให้เขาอึดอัดก็เลยหายไปแบบนี้

หลายชั่วโมงผ่านไปที่ฉันเฝ้ามองหน้าประตูว่าเมื่อไรพี่ลีวาย

จะกลับมา จริง ๆ จะโทรไปถามก็ได้ แต่ไม่อยากไปยุ่มย่ามกับเขา

มากขนาดนั้น

แกร็ก! เสียงประตูห้องถูกเปิด ก่อนจะเห็นว่าพี่ลีวายเดินเข้ามาในห้องในมือเขามีกระเป๋าใบใหญ่

“ไปไหนมาเหรอคะ” พอเจอตัวฉันก็รีบยิงคำถามใส่ทันที

“เก็บเสื้อผ้า ทำไม? คิดว่าฉันจะผิดคำพูดหรือไง”

“เปล่าค่ะ” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นที่คิดไปเองว่าพี่ลีวายคงไม่มาเฝ้าอีกเพราะอึดอัด

“ต้องเฝ้าเธออีกหลายวันจะไม่ให้ฉันอาบน้ำเลยหรือไง” พี่ลีวายพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะหยิบแมคบุ๊กออกมาเปิด

“ทำอะไรคะ” ฉันถามอย่างแปลกใจที่เห็นสายตาคมเอาแต่จ้องหน้าจอไม่พูดไม่จา

“ทำงาน”

พอรู้ว่าทำงานฉันก็เงียบไม่ถามอะไรต่อ บรรยากาศภายในห้องมันอบอวลไปด้วยความอึดอัดจึงหยิบโทรศัพท์มาเล่นพราง ๆ

“เอ๊ะ!”

ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงงเมื่อเห็นว่าไลน์ของแทนถูกบล็อก รวมทั้งเบอร์ของเขาด้วย ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เพราะว่าฉันยังไม่ได้บล็อกเขาเลย

ฉันละสายตาจากจอโทรศัพท์มองพี่ลีวายอีกครั้ง จะเป็นใคร

ไปไม่ได้หรอกนอกจากเขา ว่าแต่โทรศัพท์ของฉันมันมีรหัสผ่านนี่แล้ว

พี่ลีวายรู้ได้ยังไง