เด็กดื้อ - 35 Nc20+ ไม่รอด

สีหน้าของฉันซีดเผือดเมื่อเห็นพี่ลีวายถอดเสื้อออกจากตัว คิดว่าถ้าอ้างเรื่องเป็นประจำเดือนออกไปจะได้ผล แต่ผิดคาดเพราะเขาก็ยังคิดจะทำโดยไม่สนอะไร

ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ หรือพี่ลีวายจะรู้ว่าฉันโกหก

“ม… มิลินว่ารอให้ประจำเดือนหายก่อนดีไหมคะ”

“บอกแล้วไงว่าฉันมีถุงยาง”

“แต่มันเปื้อนนะคะ”

“เปื้อนก็แค่เปลี่ยนผ้าปูที่นอน”

“…” ไม่ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาแก้ต่าง แต่สุดท้ายพี่ลีวาย

ก็โต้แย้งมันทุกข้อ ทำเอาฉันจนมุม

“รีบ ๆ ถอดเสื้อผ้าฉันมีเวลาไม่มาก”

“ถ… ถ้ามีธุระก็รีบไปทำก่อนดีกว่าค่ะ ระ... เรื่องนี้เอาไว้ทำทีหลังก็ได้”

“ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้า เข้าใจยากตรงไหน”

“…” ให้ตายสิเขามุ่งมั่นที่จะทำเรื่องแบบนั้น มากขนาดนี้เลยหรือไง

ฉันก้มหน้าลงพร้อมความคิดไม่ตก ยังไงก็ไม่รอดสินะ ต่อให้ปฏิเสธแต่ฉันรู้ดีว่าสุดท้ายมันจะเกิดขึ้น เพราะฉันเองที่เป็นฝ่ายยอม

พี่ลีวายพูดถูก… เพราะคำว่ารักทำให้ฉันปฏิเสธเขาไม่เคยได้

สักครั้ง

“อึก!” ดวงตากลมของฉันเบิกกว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมา แล้วเห็น

พี่ลีวายเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปิดคลุมร่างกาย พอได้เห็นก็ทำเอาใบหน้ามันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ร่างหนาคร่อมขึ้นมาบนตัวของฉันก่อนจะจับชายเสื้อที่ฉันสวมใส่แล้วค่อย ๆ ถอดมันออก เผยให้เห็นหน้าอกสองเต้าที่มีเสื้อชั้นใน

ลายลูกไม้สีชมพูอ่อนปิดคลุมเนินอกอยู่

“อื้อ~” ฉันครางออกมาเบา ๆ แล้วกัดริมฝีปากแน่นเมื่อ

ฝ่ามือหนาบีบเคล้นหน้าอกทั้งสองเต้าอย่างหื่นกาม

“เบา ๆ หน่อยสิคะ บะ... บีบแรงขนาดนี้เดี๋ยวช้ำพอดี”

“เธอควรปรับตัวให้ชินมากกว่าขอร้องให้ฉันทำเบา ๆ”

คำตอบนั้นทำเอาฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เพราะมันหมายความว่าพี่ลีวายจะไม่เบามือและอาจจะรุนแรงได้มากกว่านี้

ริมฝีปากหนาก้มลงมาจูบเบา ๆ บนเนินอก จากนั้นก็ใช้เขี้ยวฟันคมงับอย่างแรงจนเกิดรอยแดง ทำเอาฉันร้องเสียงดังเพราะความเจ็บ

“โอ้ย~ มันเจ็บนะคะ”

ทั้งที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลวันแรงแต่พี่ลีวายไม่เบามือเลยเหมือนเขาตั้งใจทำแรง ๆ ให้ฉันเจ็บมากกว่า เพื่อความสะใจสินะ

“เจ็บก็ต้องทน เพราะเธอทำให้ฉันเป็นแบบนี้เอง”

“มิลินทำอะไรอีกคะ อ๊า~”

พี่ลีวายไม่ตอบคำถาม แต่ใช้ริมฝีปากตะโบมดูดยอดปทุมถันอย่างมูมมามราวกับทารกที่หิวโหย

มือหนาบีบเคล้นเต้าอวบข้างนึง ส่วนอีกข้างขยับลงไปสัมผัส กึ่งกลางกายผ่านสิ่งกีดขวาง พี่ลีวายชะงักมือไปครู่นึงก่อนจะทำต่อ

เขี้ยวฟันคมขบกัดปลายจุกของฉันถี่ ๆ ให้ความรู้สึกเจ็บจี๊ดเบา ๆ ทว่าขณะเดียวกันก็กลับเสียวสยิวอย่างบอกไม่ถูก

กางเกงฉันถูกปลดให้ต่ำลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ถูกถอดให้พ้นเรียวขา ก่อนที่พี่ลีวายจะใช้มือสัมผัสกับกลีบกุหลาบอีกครั้ง

ยะ... แย่แล้ว…

ฉันดันไปโกหกไว้ว่าตัวเองเป็นประจำเดือน แบบนี้พี่ลีวาย

ต้องโกรธมากแน่ ๆ

“ทำไมไม่มีเลือด?” นิ้วเรียวที่ถูกเคลือบด้วยน้ำหวานเหนียวเหนอะของพี่ลีวายชูขึ้นตรงหน้าฉัน

“คะ... คือ... คือมิลิน...”

“ประจำเดือนบ้านเธอเป็นสีนี้?”

“มะ... ไม่ใช่ค่ะ”

“แล้วมันหมายความว่าไงวะฮะ!!”

เสียงตวาดที่ดังลั่นของพี่ลีวายทำเอาฉันสะดุ้งโหยงด้วย

ความตกใจ ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัว

“มะ... มิลินขอโทษค่ะ มิลินไม่ได้ตั้ง…”

“ไม่ได้ตั้งใจ หึ! เธอนี่มันเสแสร้งฉิบหาย”

“ต้องว่ากันขนาดนี้เลยเหรอคะ มิลินแค่อยากพัก เพราะเพิ่ง