เด็กดื้อ - 37 ไม่สบอารมณ์

เสียงตวาดของพี่ลีวายทำให้ฉันสะดุ้งโหย่งแล้วยอมปล่อยให้เขาฉุดกระชากแขนมาจนถึงที่รถอย่างไม่ขัดขืน

“เอานามบัตรของมันมาให้ฉัน” พี่ลีวายตวาดบอกดังลั่น แววตาแข็งกร้าวคู่นั้นจ้องมองฉันอย่างไม่สบอารมณ์

“ทำไมต้องให้ด้วยคะ” ถึงจะกลัวแต่ฉันก็ยังอยากรู้เหตุผลที่ทำให้หงุดหงิดขนาดนี้

“เอามานี่!!”

“ไม่ให้ค่ะ”

“มิลิน!!” เมื่อไม่ได้ดั่งใจพี่ลีวายก็โกรธจนหน้าแดง เขาขบกรามแน่นแล้วจ้องฉันเขม็งหวังให้กลัว

อีกนิด… ฉันอยากขัดใจเขาดูอีกนิด เพราะอยากรู้ว่าอะไร ที่ทำให้พี่ลีวายหัวเสียมากขนาดนี้

พี่ลีวายพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เหมือนพยายามใจเย็นกับฉัน ก่อนจะบอกเสียงเรียบแต่แฝงความอำมหิต

“อย่าให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้”

“เหตุผลคืออะไรเหรอคะ” ฉันพยายามถามเพื่อให้ได้คำตอบ

ที่ตัวเองอยากรู้ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมตอบความจริง

“ฉันไม่ชอบขี้หน้ามัน”

“แค่นี้เองเหรอคะ” ฉันมองพี่ลีวายเพื่อจับผิดแต่เขารู้ตัว ก่อนจะยิงคำถามกลับ “ทำไม? คิดว่าที่ฉันทำไปเพราะหึงหวงเธอหรือไง”

“…” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินคำถามนั้นก็เงียบไปทันที

มันใช่อย่างที่พี่ลีวายถาม เขาทำแบบนี้จะไม่ให้คิดได้ยังไง ถึงมันจะดูเข้าข้างตัวเองไปหน่อยแต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าเพราะอะไร

“จำเอาไว้ว่าฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้น” พี่ลีวายย้ำเสียงหนักแน่น เขาแสดงสีหน้าออกมาให้รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ให้มิลินเก็บนามบัตรเขาไว้ดีกว่า” หากบอกว่าไม่เคยรู้สึกหึงหวงฉันเพราะฉะนั้นถ้าจะเก็บนามบัตรของผู้ชายคนนั้นเอาไว้มันก็ไม่ผิดใช่ไหม

“เพื่อ?” คำตอบของฉันยิ่งทำให้คนตรงหน้าหัวเสียมากกว่าเดิม

“วันหนึ่ง…” ฉันมองหน้าพี่ลีวายอย่างไม่หลบสายตา ก่อนจะพูดต่อ “มิลินอาจจะได้ใช้มัน”

“หมายความว่ายังไง” ดวงตาแข็งกร้าวจ้องฉันเขม็งราวกับ

ไม่พอใจเอามาก ๆ และถึงจะหวั่นใจอยู่บ้าง ถึงอย่างนั้นฉันก็กำนามบัตรในมือแน่น

“อย่าสนใจเลยค่ะ”

หมับ!! มือหนาคว้ามาบีบต้นแขนของฉันอย่างแรงเพื่อจะเค้นให้ฉันตอบให้ได้

“เธอคงไม่คิดจะไปอยู่กับมันจริง ๆ?”

“ลองเดาดูสิคะ ว่ามิลินคิดแบบนั้นหรือเปล่า”

“ไอ้เรย์มันไม่ต่างอะไรกับฉัน เผลอ ๆ มันเลวกว่าฉันซะอีก”

“ถ้ามิลินรับมือกับพี่ลีวายได้ก็คงรับมือกับคนอื่นได้สบาย”

“หึ!! เธอคิดแบบนั้น?”

“กลับกันเถอะค่ะ”

ถึงแม้จะทำเหมือนไม่สนใจแต่ความจริงก็คิดอยู่เหมือนกัน ที่

พี่ลีวายพูดมามันคงจะจริง ผู้ชายที่ชื่อเรย์คนนั้นท่าทางของเขาดูร้ายกาจไม่เบา

ฉันนั่งเกร็งตลอดทางกลับมาที่บ้าน เพราะพี่ลีวายขับรถเร็ว

มาก ๆ ราวกับอยู่ในสนามแข่ง ถ้าไม่ติดไฟแดงแทบไม่ปล่อยเท้า

จากคันเร่งเลย

มาถึงบ้านฉันกับพี่ลีวายก็ต่างแยกย้าย แต่กลับรู้สึกกระวนกระวายใจเพราะคิดว่าเขาต้องโกรธแน่ ๆ ถึงจะทำเป็นเก่ง แต่ข้างใน

มันหวั่นไหวอยู่

เฮ้อ!! ฉันไม่จำเป็นต้องไปสนใจคนที่ไม่เคยสนใจตัวเองเลย

ด้วยซ้ำ แข็งใจไว้สิมิลินเธอทำได้

#ตกเย็น สายของคุณท่านโทรเข้ามาฉันจึงรีบกดรับ

“ฮัลโหลค่ะคุณท่าน”

(เป็นยังไงบ้าง ตาลีวายบอกว่าเธอออกจากโรงพยาบาลวันนี้)

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”

(ไปทำอิท่าไหน ถึงได้บาดเจ็บจนถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลแบบนั้น คงไม่ใช่เพราะลูกชายของฉันใช่ไหม)

“ไม่ใช่ค่ะ เป็นเพราะหนูซุ่มซ่ามเอง” บางทีคุณท่านก็อาจจะรู้