เด็กดื้อ - 39 ทำไมต้องทน

กลับมาที่ห้องของตัวเอง ฉันพยายามอ่านหนังสือและไม่สนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า แต่ทว่าพยายามเท่าไรมันก็เอาแต่

คิดวนเวียนไม่เข้าใจตัวหนังสือที่อ่านสักทีจนหงุดหงิดตัวเอง

“หยุดคิดถึงคนใจร้ายสักที” ฉันบอกตัวเองเบา ๆ แล้วตั้งสติ

อ่านหนังสือใหม่อีกครั้ง

ไม่รู้ว่าทำไมทั้งที่มีเหตุผลมากมายให้เลิกชอบผู้ชายอย่างพี่ลีวายแท้ ๆ แต่หัวใจมันก็ยังมีแต่เขา แถมไม่ว่าจะถูกบังคับให้ทำอะไรก็ยอม

ไปซะหมดทุกอย่าง

ไม่ใช่ว่าคิดไม่ได้หรอกนะ มันคิดได้แต่ขัดไม่ได้ต่างหาก สุดท้าย

ก็ต้องมานั่งหงุดหงิดตัวเองแบบนี้

เวลาผ่านไปจนถึงวันสอบวันสุดท้าย วันนี้ฉันรู้สึกสบายใจ

อย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะจะได้ไปต่างประเทศแล้ว

ถึงแม้ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของฉันกับพี่ลีวายมันจะวนลูป

อยู่ที่เดิม นั่นก็คือเรื่องบนเตียงกับคำพูดร้าย ๆ ที่เขาคอยพูดกรอกหู

อยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้ถึงยังไม่ได้ไปต่างประเทศ ก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหลุดพ้น การไปครั้งนี้มันต้องเกิดการเปลี่ยนแปลง

มีเรื่องหนึ่งที่ฉันเป็นกังวลคือเรื่องของแทน เพราะตั้งแต่ตอนนั้น

ที่บล็อกเขาไป แทนก็ไม่มาเจอหน้าฉันอีกเลย ทั้งที่เราเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เมื่อก่อนเราเจอกันบ่อยมาก ๆ แต่ตอนนี้ไม่เห็นแม้เงา

อย่างน้อย ๆ ถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรแต่แทนก็เป็นน้องชายที่นิสัยดีมาก ๆ คนหนึ่งสำหรับฉัน

กลับมาที่บ้านฉันก็จัดเตรียมเก็บกระเป๋าเพราะต้องบินไปต่างประเทศในอีกสองวันนี้แล้ว

แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำให้ฉันสะดุ้งแล้วรีบหันมอง ก่อนจะเห็นว่าเป็นพี่ลีวาย

“ข… เข้ามาทำไมคะ” ผิดที่ฉันเองดันลืมล็อกห้องซะได้

พี่ลีวายก้มมองเสื้อผ้าที่อยู่ในกระเป๋าเดินทางที่จัดไว้ ก่อนจะ

เงยหน้าขึ้นมาถาม “จะไปแล้ว?”

“… ค่ะ”

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรกับคำถามนั้นของ

พี่ลีวาย จู่ ๆ ก็เข้ามาในห้องแล้วถามแบบนั้นมันแปลก ๆ ยังไงชอบกล

พี่ลีวายก้าวขาเดินมานั่งลงบนเตียงของฉันก่อนจะถามต่อเสียงเรียบ “เมื่อไร”

“ม… มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ฉันถามว่าเธอจะไปเมื่อไร” เมื่อฉันไม่ยอมตอบน้ำเสียงที่เค้นถามของพี่ลีวายก็เริ่มแข็งกร้าวขึ้น

“ไปเมื่อไรแล้วจะสนใจทำไมคะ” ฉันทำใจกล้าถามกลับแต่

ถูกจ้องด้วยสายตาอำมหิต “ไม่ดีใจหรือไงมิลินกำลังจะไปให้พ้นสายตา”

“ฉันแค่อยากรู้”

“มีแผนอะไรเหรอคะ” ไม่เชื่อหรอกว่าเข้ามาถึงในห้องของฉันแบบนี้เพราะแค่อยากรู้ ปกติพี่ลีวายไม่เคยสนใจอะไรอยู่แล้ว นอกจากเรื่องบนเตียง

“แผนอะไรกัน เห็นฉันเป็นคนยังไง”

“คนใจร้ายค่ะ พี่ลีวายเป็นคนแบบนั้น”

“ถึงจะใจร้าย… แต่เธอก็ยังหลงฉันหัวปักหัวปำ”

“…” เพราะเอาแต่ถูกตอกย้ำความรู้สึกด้วยสายตาที่เยาะเย้ยแบบนี้ไงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งทำให้ฉันอยากถอย

หมับ!! มือหนาคว้ามาจับแขนฉันแล้วดึงให้เซลงมานั่งบนตักแกร่ง

“ท… ทำอะไรคะปล่อยนะ” ฉันดิ้นแรง ๆ แต่กลับถูกแขนแกร่งโอบกัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

“ไหน ๆ ก็จะไปแล้ว ขอฉันจัดชุดใหญ่ส่งท้ายให้เธอหน่อย”

“มะ… ไม่!!”

“บอกแล้วไงว่าถ้าฉันจะเอาเธอก็ขัดไม่ได้”

ใบหน้าคมคายซุกลงมาบนซอกคอของฉันก่อนจะใช้ริมฝีปาก

ขบเม้มเบา ๆ ทำให้เกิดรอย อยากจะผลักตัวเองออกแต่ก็ถูกมือหนา

จับไว้แน่น

“มิลินไม่น่าไปรักผู้ชายที่เห็นแก่ได้แบบพี่ลีวายเลยจริง ๆ”