เด็กดื้อ - 4

พี่ลีวายกำลังกล่าวหาว่าฉันตั้งใจมานอนอยู่บนเตียง ทั้งที่ความจริงเขาเป็นคนดึงฉันลงมานอนด้วย

“มิลินเปล่านะคะ”

“มองหน้าเธอฉันก็รู้แล้วว่าคิดอะไร”

“……..” ฉันไม่รู้จะพูดยังไงให้พี่ลีวายเข้าใจ เพราะต่อให้พูดไปพี่ลีวายก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

“อย่าพยายาม เพราะฉันไม่มีวันลดตัวไปทำเรื่องต่ำๆ แบบนั้นกับลูกคนรับใช้อย่างเธอ”

“เกินไปแล้วนะคะ” ฉันโกรธกับคำพูดที่ไม่สนใจว่าอีกคนจะรู้สึกยังไง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“อ่า! หรือจะเรียกว่าลูกเมียน้อยดี”

น้ำตามันเอ่อล้นเต็มสองข้าง ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีดันตัวเองออกแล้วรีบลุกขึ้นจากเตียง

“ทำไมต้องพูดขนาดนี้ด้วย อึก~” ฉันเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ไม่อยากจะร้องไห้แต่มันกลั้นเอาไว้ไม่ได้

“ใช้ใครให้เธอมาวุ่นวายกับฉัน”

“คุณท่าน อึก~ สั่งให้มา” บอกไปตั้งหลายครั้งแล้วแต่เหมือนพี่ลีวายอยากจะใช้คำพูดแรงๆ เพื่อเล่นกับความรู้สึกฉันมากกว่า

“ออกไปฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ”

“อึก~” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้อง

ความใจร้ายของพี่ลีวายมันเริ่มมากขึ้นทุกวันๆ จนฉันไม่สามารถอดทนกับคำพูดเหล่านั้นได้ บางทีฉันเองก็อยากออกไปอยู่คอนโดจะได้ไม่เจอกับเขาอีกและไม่ถูกคุณท่านสั่งให้มาตามแบบนี้ด้วย

@คฤหาสน์หลังใหญ่

ขณะที่ฉันกำลังซักผ้าจู่ๆ พี่นาที่เป็นแม่บ้านก็มาตาม บอกว่าคุณท่านมีเรื่องด่วนจะคุยด้วย

พอเดินมาถึงห้องทำงานของคุณท่านก็เห็นว่าพี่ลีวายอยู่ด้วย เขามองฉันเขม็ง

“มานี่สิ” คุณท่านบอก ฉันค่อยๆ เดินมานั่งข้างๆ ท่านแล้วถาม “คุณท่านมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“มหาวิทยาลัยใกล้จะปิดเทอมแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เดือนหน้าก็ปิดแล้ว”