เด็กดื้อ - 6 กลัว~

@คฤหาสน์หลังใหญ่

กลับมาถึงฉันก็คิดทบทวนคำพูดของเพื่อนๆ อยู่นาน ว่าตัวเองไม่รู้จักรุ่นน้องเลยสักคนเพราะไม่ค่อยเข้าสังคมกับเพื่อนๆ

บางทีฉันก็ควรไปสัมผัสบรรยากาศแบบนั้นดูบ้าง ชีวิตวัยรุ่นจะได้ไม่หดหู่อยู่แบบนี้

“คุณท่านคะ”

“อืมว่ายังไง”

“วันนี้หนูขอไปปาร์ตี้กับเพื่อนได้ไหมคะ” ฉันพูดออกไปด้วยความรู้สึกประหม่า เพราะนี่คือครั้งแรกที่ขออะไรแบบนี้

คุณท่านยิ้มให้ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของฉันเบาๆ

“ฉันดีใจที่หนูอยากไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ”

“คะ…” ฉันขมวดคิ้วแปลกใจที่ได้ยินคุณท่านบอกแบบนั้น คิดว่าจะโดนดุซะอีก

“ฉันอยากให้หนูได้ใช้ชีวิตอย่างที่วัยรุ่นคนอื่นๆ ทำกัน ไม่ต้องมาอุดอู้ดูแลคนแก่แบบฉัน”

“หนูเต็มใจดูแลคุณท่านค่ะ คุณท่านมีพระคุณกับหนูมาก”

“เธอนิสัยเหมือนแม่ไม่มีผิด”

ฉันแปลกใจเล็กน้อยกับคำพูดของคุณท่านแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร สายตาที่อบอุ่นคู่นั้นทำให้เวลาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจเอามากๆ

“เอานี่ไปสิ” คุณท่านยื่นบัตรเครดิตสีดำเคลือบทองมาให้ ฉันรีบปฏิเสธทันที “ไม่เอาค่ะ”

“อย่าปฏิเสธของที่ผู้ใหญ่ให้สิ”

“คือหนู…..”

“ฉันควรดูแลหนูให้ดีที่สุด….เพื่อชดใช้ความผิดที่ตัวเองเคยทำ”

“วะ…ว่ายังไงนะคะ” ฉันขมวดคิ้วกับคำพูดนั้นแต่ยังไม่ทันจะถามคุณท่านก็เอ่ยจัดขึ้นมาดักไว้ก่อน “ไม่มีอะไรรับเอาไว้เถอะ ถ้าอยากได้อะไรก็ใช้บัตรใบนี้รูด”

“……..”

“ว่าแต่จะไปยังไง เดี๋ยวฉันให้ตาลีวายไปส่ง”

พอได้ยินว่าคุณท่านจะให้พี่ลีวายไปส่งฉันก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “มะ ไม่เป็นไรค่ะ อย่ารบกวนพี่ลีวายเลย”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้คนขับรถส่วนตัวไปส่ง”

“ค่ะ”

ฉันพยักหน้า ก่อนจะขอตัวออกมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปปาร์ตี้ หลังจากแต่งตัวเสร็จฉันก็โทรไปหาแนน

“ฮัลโหลแนน แกส่งโลเคชั่นมาให้หน่อยสิ”

( อือโอเค นี่มิลินรู้ไหมพอฉันบอกว่าแกจะไปด้วยทุกคนดีใจกันใหญ่เลย )

“ขะ ขนาดนั้นเลยหรอ”

( อือ เพื่อนๆ น่ะ อยากให้แกมาปาร์ตี้ด้วยจะตาย )

“อือไว้เจอกันนะ”

พอวางสายแล้วฉันเองก็รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยเพราะได้ยินที่แนนว่า ไม่รู้ว่าไปแล้วจะทำตัวยังไง

@คลับ

แนนบอกให้ฉันมาตามโลเคชั่น ก่อนจะเห็นว่าจุดนัดรวมตัวในคืนนี้คือที่คลับ แถมยังเป็นคลับที่พี่ลีวายเป็นเจ้าของด้วย ที่รู้ก็เพราะฉันเคยมาที่นี่สองสามครั้ง

ไม่รู้ว่าวันนี้พี่ลีวายมาที่คลับหรือเปล่า ได้แต่คิดไปในทางที่ดีว่าเขาจะไม่มา เพราะมีหลายอย่างที่ต้องทำเช่นคุมงานที่คาสิโน

“พวกเรามิลินมาแล้ว” แนนบอกเพื่อนๆ และรุ่นน้อง ก่อนจะรีบมาดึงมือฉันมานั่งข้างๆ ตัวเอง

“ผมคิดว่าพี่จะไม่มาแล้วซะอีก” แทนน้องรหัสของฉันบอกพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางเหมือนเป็นคนขี้อาย

“ดื่มไหม” อาตถาม

“แม้ๆ พอมิลินมาเนี่ยสนใจกันใหญ่เลยนะ” แนนเอ่ยแซว ทำให้เพื่อนๆ ที่โต๊ะโห่แซวด้วย

“อะไรก็คำถามปกติ”

“ถ้าไม่ได้คิดอะไรก็อย่าร้อนตัวสิอาต”

“อือมิลินรู้ไหมว่าเจ้าของคลับนี้น่ะหล่อมาก” แนนกระซิบถาม

“นี่มิลินจะไปรู้ได้ยังไง” แพมเพื่อนอีกคนในกลุ่มท้วงขึ้นทันที