ยั่วรัก - 45 อย่าเหี้ย

เพราะการดระทำที่แปลกไปของคัลเลนทำให้ฉันแทบนอนไม่หลับทั้งคืน มันฟุ้งซ่าน ใจเต้นแรงไม่ยอมหยุด และเพราะได้เขาดูแลอาการป่วยจึงดีขึ้นมากกว่าเมื่อวาน แต่พอตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอคนที่กอดฉันไว้เมื่อคืนแล้ว

อยากถามว่าสิ่งที่เขาทำมันหมายความว่ายังไง ทำแบบนั้นจะไม่ให้หวั่นไหวใครจะห้ามได้ ฉันชอบเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก

ความรู้สึกที่มันอัดอั้นทำให้ฉันทนไม่ไหวจนต้องโทรไประบายกับทิชา

( แกดูชอบคัลเลนมากจริงๆ อย่างที่เขาว่านั่นแหละเกล )

หลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมดที่ฉันเล่าทิชาก็บอกมาแบบนี้ แต่ว่าฉันไม่รู้ตัวเองเลยว่าชอบเขามากขนาดไหน

“มันดูออกง่ายมากเลยหรอชา”

( น้ำเสียงเวลาพูดถึงเขา ฉันดูออกเลยว่าตอนนี้แกมีความสุขมาก )

“…แต่ฉัน” ทิชาเอ่ยแทรกขึ้นก่อนที่ฉันจะพูดจบประโยค ( ฉันห้ามแกไม่ได้หรอกเกล แต่ฉันเป็นห่วงจริงๆ เพราะวันหนึ่งแกกับคัลเลนก็ต้องหายไปจากชีวิตของกันและกันอยู่ดี )

“ฉันรู้แต่ตอนนี้มันมีความสุขอย่างที่แกว่านั่นแหละชา ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะชอบเขาได้มากขนาดนี้”

( พอมีความรักแล้วแกเปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะเกล )

“หือ? ยังไงหรอ”

( แกดูอ่อนลง สับสนกับความคิดของตัวเอง ไม่เป็นตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อนแกเป็นคนมั่นใจมากๆ ไม่ยอมให้ใครมาสั่งหรอกนอกจากพ่อกับพี่เรย์น่ะ )

“ฉันก็พอจะรู้ตัวเหมือนกัน”

( ถ้าวันหนึ่งต้องไปจากเขา แกสัญญาได้ไหมเกล )

“สัญญาอะไรหรอ”

( รักเขาได้แต่ต้องรักตัวเอง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันมีแค่แกคนเดียวและอีกข้อที่อยากจะขอ เดินออกมาจากเขาอย่างไม่คิดลังเล ถึงแกจะชอบมากขนาดไหนแต่ต้องย้ำเตือนเอาไว้ว่าคัลเลนเคยทำอะไรไว้บ้าง )

“ถ้าถึงวันนั้นแล้วฉันเกิดลังเลขึ้นมาแกช่วยเตือนสติฉันทีนะชา”

( ได้สิ )

“รักแกจัง รู้ไหมว่าแกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยนะ”

( อย่าชวนซึ้งเดี๋ยวก็ร้องหรอก )

“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีความรัก ยิ่งกับคัลเลนยิ่งเป็นไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าพลาดตั้งแต่เมื่อไร ทั้งที่ควรเซฟตัวเองมากกว่านี้แท้ๆ”

( อย่าโทษที่ตัวเองเลย ความรักมันเป็นสิ่งสวยงามนะ )

“แต่มันก็ทำให้ทุกข์ได้เหมือนกัน”

( แกก็ทำให้คัลเลนหวั่นไหวบ้างสิ สวยๆ อย่างแกไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะใจหิน ) ชาถามติดเล่น มัน้ป็นคำพูดที่ไม่จริงจังอะไรมากหรอก ฉันเองก็เคยคิดแบบนั้นแต่สุดท้ายก็เป็นอย่างที่เห็น ฉันนี่ไงเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบ

“บางครั้งเขาก็ทำเหมือนสนใจนะ แต่พอเอาเข้าจริงฉันว่าคัลเลนแค่นึกสนุกอยากเล่นกับความรู้สึกฉันมากกว่า”

( คิดแบบนี้อีกแล้ว )

“คุยกับใครอยู่” เสียงทุ้มที่เอ่ยท้วงทำให้ฉันสะดุ้งรีบกดตัดสายจากเพื่อนด้วยความตกใจแล้วหันกลับมามองคนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตู

“เกลคุยกับทิชาอยู่ค่ะ”

“คุยกับเพื่อนแล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

“ก็คุณเข้ามาเงียบๆ เกลก็ตกใจสิ”

“ตัวยังร้อนอยู่ไหม” คัลเลนเดินตรงมาเอามือแตะหน้าผากเพื่อเช็คอุณหภูมิของร่างกาย แต่ฉันยืนนิ่งตัวแข็งทื่อเพราะไม่ได้ตั้งรับ

“………” หน้ามันร้อนผ่าวทุกครั้งที่เราใกล้กันขนาดนี้

“ไม่ต้องเขินขนาดนั้น คงรู้ดีว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอป่วย”

“รู้ค่ะ”

ฉันรู้ว่าเพราะอะไร มันก็มีแค่เรื่องเดียวนั่นแหละที่เขาทำตลอด ถ้าฉันป่วยก็ทำไม่ได้ ยังดีที่เขาเห็นใจแต่มันก็แอบผิดหวังนิดที่เหตุผลจากการถูกดูแลดีเพราะเรื่องนี้

“แต่จริงๆ ถ้าต้องการมากๆ คุณไปทำกับคนอื่นก่อนก็ได้นะคะ”

“หึ!! อวดดี”

“………” อวดดีอะไรกัน ฉันพูดผิดตรงไหนอีกถึงได้ถูกดุแบบนี้

“ถ้าฉันทำแบบนั้นจริงๆ เธอจะโอเค?”

“สิทธิ์ของคุณเกลจะไม่โอเคได้ยังไง” ฉันพูดจริงๆ มันก็แค่ตัวฉันที่รู้สึกไปเองฝ่ายเดียวไม่มีสิทธิ์อะไรมาบังคับเขาไม่ให้ไปทำกับคนอื่นได้หรอก ถึงแม้ลึกๆ ในใจมันจะเศร้าก็ตาม