บทที่7 ฉันเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แล้ว

บทที่7

ฉันเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แล้ว

ศิลาเดินออกมานั่งรอที่โต๊ะอาหารจนกระทั้งเจ้าขาเดินเข้ามาในครัว สายตาของศิลายังคงมองการทำอาหารของเจ้าขาไม่ละ เธอหยิบผักออกมาหั่นจากนั้นก็แช่น้ำไว้ กุ้งที่ถูกแกะใส่กล่องไว้ถูกหยิบออกมาวางเป็นระเบียบ

กระทะถูกตั้งไว้บนเตาตามด้วยน้ำมันรำข้าวนิดหน่อย กระเทียมสับถูกเธอใส่ลงไปในกระทะที่กำลังร้อนๆจากนั้นกุ้งในจานก็ถูกเทลงไปผัดจนมีกลิ่นหอม ผักที่ถูกพักไว้ให้สะเด็ดน้ำจึงถูกใส่ลงไป ตามด้วยเครื่องปรุงต่างๆ

“เสร็จแล้วค่ะคุณอา” เจ้าขายกผัดผักใส่กุ้งมาเสิร์ฟตามด้วยข้าวสวยร้อนๆศิลามองเมนูง่ายๆแต่กับน่าทานกว่าป้าผึ้งทำเสียอีก ต้องยอมรับว่าเธอมีเสน่ห์ปลายจวักจริงๆ

“ขอบใจ กินด้วยกันไหมเยอะขนาดนี้ฉันกินไม่หมดหรอก” คนตัวเล็กรีบส่ายหน้าทันที เพราะร้านอาหารที่เธอไปทำงานเลี้ยงข้าวสองมื้อเธอเลยเลือกทานมื้อกลางวันกับมื้อเย็นส่วนมื้อเช้าเธอยังพออดได้

“หนูทานมาแล้วค่ะ ที่ร้านอาหารเขาเลี้ยงข้าวด้วย”

“อืม ร้านอะไรบอกได้ไหมจริงๆแค่ทำงานบ้านก็พอแล้วฉันจ่ายเงินเดือนให้เหมือนกัน”

“หนูเกรงใจนี่คะคุณอา” เจ้าขารอให้เจ้าของบ้านทานจนอิ่มเธอจึงรีบเก็บถ้วยจานล้างแล้วเดินออกมาอ่านหนังสือเงียบๆคนเดียว

ด้านศิลาที่เห็นสาวน้อยนั่งอยู่คนเดียวจึงหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของตนเองออกมาให้แม้เจ้าขาจะส่ายหน้าแต่ก็ถูกยัดใส่มือเล็กๆของเธอ

“มีอะไรจะได้ติดต่อกันได้ แล้วก็เรื่องเรียนฉันเลือกแล้วนะให้เธอเรียนเอกชน ไม่ต้องปฏิเสธเพราะฉันเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอแล้ว จบจากที่นี่มีแต่บริษัทอ้าแขนรับเธอแน่นอน เคยได้ยินไหมว่าสถาบันการศึกษามันมีผลต่อการหางานแต่เธอก็ต้องมีมานะด้วยนะ อ่านหนังสือให้มากๆขาดเหลืออะไรก็บอก”

แม้เจ้าขาจะไม่สบายใจแต่เธอก็ขัดอะไรไม่ได้จึงยกมือไหว้ขอบคุณเท่านั้น

วันต่อมา...

เจ้าขาเตรียมจะออกไปทำงานแต่ดันเจอใครบางคนนอนหลับอยู่ที่โซฟาพอมองขึ้นไปก็เจอคุณศิลาเดินตามลงมา สายตาก็มองไปที่ชายปริศนาที่นอนอยู่กลางบ้าน

“ไอ้นที!!” เสียงของศิลาทำให้หลานชายสะดุ้งตื่น แต่พอตื่นขึ้นมาก็ได้เห็นนางฟ้ายืนอยู่ด้านหลังคุณอาของตนเอง

“อา...น่ารักอ่า...” นทีทำท่าจะเดินเข้ามาหาเจ้าขาศิลาเลยสกัดขาของนทีจนล้มหน้าทิ่มไปกับพื้น

“โอ้ยย อา! มาแกล้งผมทำไมเนี่ย!!” นทีเดินเข้าไปหาเจ้าขาพร้อมรอยยิ้มที่น่ากลัวเจ้าขาเลยถอยหลังจนติดกับโต๊ะ

“นี่เจ้าขาเป็นหลานสาวฉันแกอย่ามาหน้าหม้อไอ้นที!” ศิลาห้ามปรามหลานตัวเองแต่มันกับทำให้นทีหรี่ตามองคุณอาของตนเอง หลานสาวงั้นเหรอ ญาติเยอะเนอะ!

“หนูขอตัวก่อนนะคะ” น่ากลัวผู้ชายคนนี้น่ากลัวไม่น่าไว้ใจเลยฉันพยายามจะเดินออกจากบ้านแต่กลับถูกคุณอาเรียกไว้ฉันเลยต้องหันกลับมา

“ทำไมถึงดื้อนักฮะ บอกแล้วว่าไม่ต้องออกไปไหนไม่ทันไรจะออกไปทำงานอีกแล้ว!” น้ำเสียงดุๆของศิลาทำให้เจ้าขาต้องยอมเชื่อฟัง เธอเดินมานั่งที่พื้นเหมือนเดิมแต่กลายเป็นว่านทีไม่เข้าใจจึงดึงเธอขึ้นมานั่งข้างบน