อุบัติเหตุ

ณ สหราชอาณาจักรไทย

เวลา 18.30 น.

หลังจากเครื่องบินลงจอดถึงท่าอากาศสยานของประเทศไทยร่างสูงของมาเฟียหนุ่มพร้อมกับลูกน้องจำนวนหนึ่งก็รีบเดินตรงไปขึ้นรถทันทีท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จ้องมาทางเขาอย่างอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร

"ไปที่โกดังเลยใช่ไหมครับ" คนขับรถเอ่ยถามเมื่อผู้เป็นนายที่เขามารอรับขึ้นมายังรถเรียบร้อยแล้ว

"อืม" ฟอลคอร์เอ่ยตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเปิดแท็บเล็ตขึ้นมาดูของที่เขานั้นต้องตรวจเช็คในอีกไม่นานนี้

"พวกมึงขับแบบนี้กูจะถึงชาติไหน ขับให้เร็วกว่านี้! " ฟอลคอร์ที่ตรวจเช็คเอกสารอีกรอบเสร็จก็เอ่ยขึ้นเมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นว่ายังไปได้ไม่ถึงไหน

"ครับนาย" คนขับรถเอ่ยรับคำสั่งพร้อมกับเร่งความเร็วรถทันที

บรื้น~

เอี๊ยด!!!!

โครม!!

เสียงเบรกของรถตู้คันหรูที่มาด้วยความเร็วเกินกฏหมายกำหนดปะทะกับรถเข็นขนมอย่างจังจนเสียงดังสนั่นไปทั่วท้องถนน

"ให้มันได้แบบนี้สิวะ" ฟอลคอร์เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียที่วันนี้นั้นมีแต่เรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ

แดนไทยเจสันและคนขับรถรีบเปิดประตูลงไปดูคู่กรณีทันทีอย่างรีบร้อน

"ขับบ้าอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือบ้างเลยรึไง" ลลิตาหญิงสาวที่เป็นคู่กรณีเอ่ยตะโกนขึ้น

ดีที่ว่ารถตู้คันหรูวิ่งมาชนแค่รถเข็นขนมที่เธอเตรียมกำลังจะเข็นข้ามทางม้าลายไปอีกฝั่งเมื่อเห็นว่าสัญญาไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดง

"ค่าเสียหาทั้งหมดเท่าไหร่ครับ" แดนดินมองไปยังรถเข็นขนมที่ตอนนี้สภาพไม่ดีนักพร้อมกับขนมเบเกอรี่ที่หล่นกระจายเต็มถนนและมองมายังหญิงสาวที่ดูไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรก่อนจะเอ่ยถาม

"เหอะ นี้สินะสิ่งที่พวกคนรวยเขาทำกันทำผิดก็แค่เอาเงินฟาดหัวไม่คิดจะขอโทษสักคำ" ลลิตาที่ได้ยินแดนดินเอ่ยก็เค้นหัวเราะออกมาจากในลำคอก่อนจะเอ่ยและมองกลับไปด้วยสายตาเกลียดชัง

เธอนั้นเกลียดพวกคนรวยคนมีอำนาจที่ชอบใช้เงินฟาดหัวคนจนที่สุด

"ทางเราไม่มีเวลามากเชิญคุณเรียกค่าเสียหายมาได้เลย" แดนดินเอ่ยย้ำอีกครั้งอย่างอยากจบปัญหาให้เร็วที่สุดเพราะกลัวว่าผู้เป็นนายจะไปไม่ทันเวลา

"เรียกอะฉันเรียกแน่ ข้าวของฉันเสียหายขนาดนี้แต่ที่ฉันอยากได้คือคำขอโทษ ไปตามเจ้านายพวกนายลงมา" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับมองไปยังรถตู้คันหรูสีดำและเป็นจังหวะเดียวกันกับฟอลคอร์ที่เปิดประตูลงมาจากรถพอดี

"ยังเคลียร์ไม่จบอีกหรอ" ฟอลคอร์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ที่ลูกน้องจัดการสถานการณ์ได้ล่าช้า

"ขอโทษครับนาย"

"ลงมาสักทีนึกว่าพวกคนรวยๆ จะเอาแต่นั่งหลบความผิดอยู่แต่หลังลูกน้องสะอีก" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับกอดอกมองไปยังมาเฟียหนุ่ม

"พูดอะไรระวังปากหน่อย" เจสันเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้ยินที่หญิงสาวเอ่ยว่าผู้เป็นนาย

"หรือว่าไม่จริง? "

"หึ ปากดีหนิเธอชื่ออะไร? " ฟอลคอร์เค้นหัวเราะจากในคำคอกับถ้อยคำอวดดีของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะไล่สายตามองหญิงสาวที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงวอมที่มีใบหน้าสะสวยโดยไร้การปรุงแต่งอย่างพิจารณ์ตั้งแต่หัวจรเท้า