บทที่ 108

“ไม่ทำยังไงค่ะ ก็ต้องทน”

“เป็นไข้พอดี”

“ชินแล้วค่ะ”

เป็นคำพูดสบายๆ ของดอกแก้ว แต่สะท้อนใจของพิธานเป็นอย่างมาก เมื่อก่อนดอกแก้วคงใช้ชีวิตลำบากน่าดู เขาได้แต่สัญญากับตัวเองว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่ให้ดอกแก้วและแม่ดาวเรืองต้องลำบากอีก

“พรุ่งนี้จะพาคุณพิธานไปเยี่ยมคุณพ่อใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ คุณยังไม่เคยเจอพ่อของดอกแก้วเลย”

“เจอยังไง ถ้าเจอแบบตัวเป็นๆ คุณพิธานแอบกลัวนะ”

คำพูดของพิธานทำเอาดอกแก้วขำจนปวดท้อง เธอไม่เชื่อหรอกว่าคุณพิธานกลัวผี คนอย่างคุณพิธานกลัวอะไรด้วยเหรอ?

“ขำอะไร?”

"ดอกแก้วขำเพราะไม่เชื่อว่าคุณพิธานกลัวผีค่ะ”

“คุณพิธานไม่ได้กลัวผี”

พิธานบอกตามตรง เขาเชื่อเรื่องวิญญาณ แต่เขาไม่กลัว สำหรับเขาคนเป็นๆ น่ากลัวกว่าเยอะ

“แต่คุณพิธานกลัวคุณพ่อของดอกแก้ว กลัวว่าท่านจะไม่อยากยกดอกแก้วให้”