บทที่ 109

หลังจากพิธานพูดคุยกับพ่อตาจบ คนตัวใหญ่ก็ขยับออกห่าง เขาปล่อยให้ดอกแก้วได้พูดคุยและทำความสะอาดเจดีย์เก็บเถ้ากระดูกของพ่อเงียบๆ

สุดท้าย... คนเราต่อให้เกิดมาแบบไหน เติบโตมาอย่างไร ยากดีมีจน หรือรวยล้นฟ้ามาจากไหน จุดสิ้นสุดของทุกๆ คนก็มีแค่นี้

ไม่มีอะไรที่คงอยู่ได้ตลอดไป และไม่มีใครรู้ว่าช่วงชีวิตของคนเรามันจะสั้นหรือยาวแค่ไหน เพราะฉะนั้นช่วงเวลาที่ยังได้ตื่นขึ้นมาเจอหน้ากัน ก็ควรทำดีต่อกันให้มากเท่าที่จะทำได้

ดวงตาคมกริบทอดมองแผ่นหลังเล็กของดอกแก้ว ทุกวันนี้พิธานยังไม่รู้ว่าตัวเองรักดอกแก้วเพราะอะไร และรักตอนไหน รู้ตัวอีกทีเขาก็รักจนรู้สึกว่าทั้งชีวิตคงขาดผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อีกแล้ว

มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง บางสิ่งบางอย่างนอนนิ่งสงบอยู่ในนั้น