บทที่ 110

"คะ?"

"แต่งงาน... แต่งงานกับคุณพิธานได้ไหม?"

“ค่ะ”

“ค่ะอะไร?”

“คุณพิธาน...” หญิงสาวโอดครวญเมื่อถูกแกล้งกลับ ใบหน้าแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะร้องไห้หรือเขินอายกันแน่

“อยากได้คำตอบชัดๆ นี่นา...”

“แต่งค่ะ!” ไม่รอให้พิธานทวงอีกรอบ ดอกแก้วรีบตอบออกไปเสียงดังฟังชัดจนแม้แต่คนที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็ได้ยินชัดเจน ก่อนที่เธอจะกระซิบย้ำอีกครั้งให้ได้ยินกันแค่สองคน “...ดอกแก้วจะแต่งงานกับคุณ”

“ขอบคุณครับ”

พิธานดีใจจนเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ เขารีบสวมแหวนเงินเกลี้ยงลงบนนิ้วนางข้างซ้ายเหมือนกลัวว่าว่าที่เจ้าสาวจะเปลี่ยนใจ ขนาดของแหวนเข้ากับนิ้วของดอกแก้วได้พอดี และเขาเกือบจะยกมือขาวขึ้นจูบแล้ว ถ้าไม่ติดว่าดอกแก้วดึงมันออกเสียก่อน

“นี่ในวัดนะคะ” ว่าที่เจ้าสาวเตือนด้วยแก้มแดงๆ สถานที่ไม่เหมาะกับการขอแต่งงานเลย…