บทที่ 20

ดอกแก้วเม้มปากแน่น เธอแอ่นอกขึ้นเมื่อปลายนิ้วร้อนขยี้ลงมาบนยอดถันสีชมพูของเธอบ้างเหมือนต้องการเอาคืน

มันไม่เจ็บ แต่รู้สึกวูบวาบที่ท้องเหลือเกิน

เสี่ยก็ไม่ได้เอาคืนแค่นั้น เพราะมือข้างที่ว่างเสี่ยก็ใช้มันบดขยี้เกสรดอกแก้วจนเธอตัวงอ ความชื้นแฉะที่ขับออกมาก่อนหน้าทำให้ทุกอย่างมันลื่นไหลไปหมด

“อื้อ!”

นิ้วร้อนๆ ดันเข้ามาในช่องทางของเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันลึกจนรู้สึกถึงโคนนิ้วที่สัมผัสกับเนินเนื้อภายนอก และดอกแก้วก็รู้สึกถึงภายในของตัวเองที่ตอดรับนิ้วของเสี่ยเป็นจังหวะ ร่างกายเธอจะซื่อสัตย์เกินไปแล้ว...

“ส...เสียว”

เธอครางเสียงกระเส่า เมื่อเสี่ยเริ่มขยับนิ้วเข้าออก มันเสียว... มันวูบวาบที่ท้องจนเธอต้องระบายมันออกมาเป็นเสียงครางแผ่ว

“เธอว่ายังไงนะดอกแก้ว?”

“ดอกแก้วเสียว” ดอกแก้วตอบพร้อมเอื้อมมือลงไปจับมือใหญ่ที่ปักหลักอยู่ตรงระหว่างขา “เสียวค่ะ ทำแรงๆ ได้ไหมคะ?”

“ใครสอนให้เธอพูดแบบนี้กันดอกแก้ว? รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันอยากจะกระแทกเข้าไปในตัวเธอเดี๋ยวนี้เลย!”

หญิงสาวดึงมือใหญ่ออก นิ้วยาวหลุดออกจากช่องทางจนรู้สึกโล่ง เธอยกมือนั้นขึ้นสูง แม้แสงจะน้อย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเสี่ยเปียกเพราะเธอแค่ไหน

“งั้นเสี่ยรออะไรอยู่ล่ะคะ? ดอกแก้วพร้อมขนาดนี้แล้ว”

“เธอนี่นะ... ถ้าพรุ่งนี้เดินไม่ไหวอย่ามาโทษกันก็แล้วกัน”

ทั้งฤทธิ์ของน้ำเมาและคำพูดคำจาของดอกแก้วทำให้พิธานหมดความอดทนได้ง่ายๆ เขาก้าวลงจากเตียง ถอดกางเกงขายาวและชั้นในออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวกลับขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง

ดอกแก้วมองเห็นสิ่งนั้นในแสงที่สลัว มันลดความน่ากลัวไปได้เยอะ แต่ถ้าเสี่ยเปิดไฟตอนนี้เธออาจจะสติแตกอีกรอบก็ได้

“ชิบ! หายไปไหนวะ”

“เสี่ยหาอะไรคะ?” ดอกแก้วลุกขึ้นนั่ง ถามพร้อมมองสอดส่องไปทั่วเพื่อช่วยเขาหา ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเขากำลังหาอะไร

“คอนด้อม”

“อ่า..” คำตอบของพิธานทำให้ดอกแก้วหน้าร้อนผ่าว เสี่ยกำลังหาถุงยางอนามัยสินะ

“ไม่มีได้ยังไง...”

พิธานถามกับตัวเอง เขาพกคอนด้อมตลอดเวลาอยู่แล้วเพราะไม่อยากพลาด แต่ตอนนี้คอนด้อมที่เคยมีหายหมดเกลี้ยง

เป็นไปได้ยังไง

“ถ้าไม่มีคอนด้อม ทำแค่ข้างนอกก็ได้ค่ะ” ดอกแก้วเสนอทางเลือกให้ เพราะกระบองยักษ์อันนั้นมันแข็งโด่ชี้หน้าเธอไม่หยุด เมื่อคืนเสี่ยก็ไม่ได้ทำไปแล้ว ยังไงคืนนี้เสี่ยก็ต้องได้ปลดปล่อย

เธอคงจะเป็นเด็กเสี่ยที่ไม่ได้เรื่องน่าดู ถ้าปล่อยให้เสี่ยต้องค้างคาถึงสองครั้งสองคราแบบนี้

“ขอโทษนะ ฉันไม่รอบคอบเอง”