บทที่ 22

แต่วันนี้เขาเข้าใจแล้วว่านมหวานมันมีอยู่จริง

จากตอนแรกที่แค่อยากปลุกเร้าอารมณ์ของดอกแก้วให้กลับมา กลับกลายเป็นว่าเขาติดใจนมหวานๆ ของเธอเสียเอง เขาดูดเลียจุกสีชมพูทั้งสองข้างอยู่นานสองนาน บีบนวดเนื้อขาวจนเริ่มแดงเป็นรอยนิ้วมือ

“เสี่ยขา...”

เสียงหวานที่เรียกหาทำให้พิธานตัดใจจากเนื้อหวานในที่สุด เขาขยับตัวขึ้นไปหาเธอจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน นิ้วโป้งใหญ่เกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ

“ชอบที่ฉันทำให้ไหม?”

เธอพยักหน้ารับเบาๆ เพียงแค่นั้นพิธานก็ยิ้มออกมาได้

“หายเจ็บหรือยัง?”

“ตึงๆ ค่ะ”

“ฉันขยับได้ไหม?”

ดอกแก้วไม่ตอบ แต่ท่าทางที่ยกมือขึ้นจับบ่าแกร่งไว้เพื่อเตรียมพร้อมทำให้พิธานเข้าใจโดยง่าย

ดอกแก้วพร้อมแล้ว

สะโพกแกร่งขยับถอยห่าง ทั้งน้ำหวานและเลือดสาวช่วยหล่อลื่นให้ชายหนุ่มขยับตัวได้ง่ายขึ้น…