บทที่ 25

ร่างกายของดอกแก้วกลับมาเป็นปกติแล้ว เธอสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมโดยไม่ติดขัด เดินเหินได้สะดวก ไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลือไว้แม้แต่รอยเดียว และเธอก็ไม่นึกถึงคนที่หายไปตั้งแต่วันนั้นอีก

ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ดอกแก้วใช้เวลาในแต่ละวันหมดไปกับการอ่านหนังสือและรับงานกับคนที่เคยรู้จัก แม้จะโดนกดราคาจนเหมือนว่าเธอกำลังถูกใช้งานฟรีๆ แต่งานก็ทำให้เธอไม่เหงาเวลาต้องอยู่คนเดียว และที่สำคัญ เธอจะได้พัฒนาความรู้ของตัวเองด้วย ถ้าเธอมีความรู้แต่ไม่เคยทบทวนมัน อีกไม่นานคงคืนอาจารย์หมด

“พี่หนู ดอกแก้วส่งงานให้ทางอีเมลแล้วนะคะ” ดอกแก้วเอ่ยแจ้งกับปลายสายหลังจากที่อีกฝ่ายยอมรับโทรศัพท์กันเสียที เธอพยายามติดต่อไปตั้งแต่เช้าเพราะรีบส่งงานให้ทันทีหลังจากอีกฝ่ายเร่งมา แต่พอเธอส่งงานไป…