บทที่ 26

เธอพยายามฝืนแล้ว แต่เธอกินไม่ลง มันรู้สึกมวนที่ท้องไปหมดเวลาที่ได้อยู่ใกล้เสี่ยแบบนี้

“เธอผอมลง เพราะกินข้าวเหมือนแมวดมแบบนี้หรือเปล่า”

พิธานถามขึ้นเมื่อเห็นว่าดอกแก้วรวบช้อนแล้ว เธอกินไปแค่ครึ่งเดียว น้อยขนาดนั้นจะไปอิ่มได้อย่างไร

“เมื่อกลางวันดอกแก้วเผลอทานเยอะ มันยังย่อยไม่ทันค่ะ”

“อ้อ...” พิธานพยักหน้ารับ เฝ้ามองคนที่ทยอยเก็บจานทั้งหมดกลับเข้าไปในครัว “สบายดีใช่ไหม?”

“ค่ะ”

ดอกแก้วตอบเสียงเบา รู้สึกใจหวิวเพราะน้อยครั้งที่จะถูกถามด้วยคำถามนี้ มันเหมือน...มีคนกำลังสนใจความเป็นไปของเธอ

“ฉันไปเยอรมันมา เลยไม่ได้มาหา”

พิธานไม่เข้าใจตัวเอง ที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องนี้กับเด็กที่เลี้ยงไว้ก็ได้ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาบอกออกไปแบบนั้น อาจเป็นเพราะท่าทีหงอยเหงาของเธอ…