บทที่ 27

“ว่าไงดอกแก้ว ทำไมฉันถามแล้วไม่ตอบ”

พิธานถามย้ำเสียงพร่า มือหนาไม่อยู่นิ่ง เขาลูบไล้หน้าท้องของเธอผ่านเนื้อผ้านุ่มไปมาไม่หยุด

“สะ เสี่ย อื้อ”

ดอกแก้วเกร็งตัวหายใจติดขัด เธอกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ร่างกายของเธอเหมือนเคยชินกับมือของเสี่ยทั้งๆ ที่เขาหายไปเป็นอาทิตย์ แต่มันกลับตอบรับสัมผัสนั้นอย่างน่าอาย ราวกับสมองถูกตั้งโปรแกรมไว้ว่าเมื่อไหร่ที่เสี่ยต้องการ เธอก็ต้องตอบสนองในทันที

“ถ้ายังไม่หาย ฉันจะได้ไม่ทำ”

คำพูดของเสี่ยราวกับเปิดโอกาสให้ดอกแก้วได้ปฏิเสธ เพียงแค่เธอเอ่ยออกไปแค่คำเดียวว่ายังไม่หาย ค่ำคืนนี้เขาจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

เธอแค่โกหก... แค่ตอบไปว่ายังไม่หายเท่านั้น

“หะ หายแล้วค่ะ”

ร่างกายของดอกแก้ว ถูกพิธานควบคุมโดยสิ้นเชิง

“ดอกแก้วหายเจ็บแล้วค่ะเสี่ย”