บทที่ 31

คำว่า ทบต้นทบดอก ของเสี่ยมันไม่ใช่แค่คำขู่ให้เธอกลัว หรือแค่หยอกล้อขำๆ

เพราะเสี่ยหมายความว่าแบบนั้นจริงๆ

ดวงตากลมขยับยุกยิกไปมาเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาสีน้ำนมจะค่อยๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่ดอกแก้วเห็นคือแสงอ่อนๆ ที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีทึบเข้ามา หญิงสาวปิดตาลงเพื่อปรับสายตา ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง

“โอ้ย...” ปวดไปหมด

เพียงแค่ขยับร่างกายเสียงหวานก็หลุดร้องออกมาแผ่วเบา ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนไปปีนเขามาหลายลูก ร่างกายปวดร้าวทั้งตัว หนักสุดก็คงจะเป็นช่วงเอวลงไป

สาม สี่ หรือห้าครั้งกันนะที่เสี่ยเรียกมันว่าเป็นการทบต้นทบดอก แต่สำหรับเธอ มันมากกว่าเสี่ยหลายเท่าตัว

ดอกแก้วฝืนใจพยุงกายขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำคือหันไปมองที่นอนข้างๆ และก็เหมือนเคย...มันว่างเปล่า พื้นที่ตรงนั้นเย็นชืด บ่งบอกว่าเสี่ยคงลุกออกไปนานแล้ว