บทที่ 38

“บอกเธอแล้วกันว่าพรุ่งนี้ฉันจะเข้าไป”

แต่ประโยคนั้นทำให้ดอกแก้วหยุดมือที่เคลื่อนไหวลง เธอเผลอตั้งใจฟังสิ่งที่พิธานกำลังพูด ทั้งยังจ้องมองเขาผ่านกระจกบานใหญ่

“ซักห้าโมงแล้วกัน เตรียมดอกไม้ให้ช่อหนึ่งด้วย ฉันไม่ได้เข้าไปหาเธอนานเกินไป อืม... ขอบใจ”

หลังจากจบประโยคพิธานก็กดวางสาย เขาหันไปมองคนในชุดนอนอีกครั้ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อพบว่าเงาในกระจกสะท้อนว่าเธอกำลังมองมาที่เขาเหมือนกัน

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“ปละ...เปล่าค่ะ”

เธอปฏิเสธ ก่อนจะตั้งใจทาครีมต่อไป ทำเป็นไม่สนใจเสี่ยหนุ่มอีกทั้งๆ ที่มือไม้สั่นไปหมด เธอถูกเสี่ยจับได้ว่าแอบฟัง ถึงจะปฏิเสธไปแล้วแต่หลักฐานมันก็คาตาอยู่ทนโท่

ในขณะที่ดอกแก้วกำลังกังวลใจ แต่ตัวพิธานเองกลับไม่ถือสา ดอกแก้วคงได้ยินเรื่องที่เขาพูดและพอจะเดาเรื่องราวได้หมดแล้ว…