บทที่ 40

“แกว่ายังไงนะ เสี่ยมารับ?”

“อื้อ ฉันก็ตามเขาไม่ค่อยทัน ตอนแรกบอกว่าให้ฉันออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง แต่พอฉันออกมาก็ไม่ยอมให้ไปค้างกับเจ้ คืนนี้ฉันเลยไปค้างด้วยไม่ได้แล้ว เจ้ไม่โกรธนะ”

“ไม่โกรธๆ” น้ำส่ายหน้าไปมาแรงๆ เธอไม่โกรธหรอก เพราะคำสั่งของเสี่ยพิธานคือสิ่งที่ต้องทำตามอย่างไม่มีข้อแม้อยู่แล้ว เธอแค่มีข้อสงสัยอยู่ในใจ... “แต่ฉันแค่ไม่เข้าใจ ปกติเสี่ยเขาไม่ได้ตามติดเด็กนะ หรือว่าช่วงนี้เขาเหลือแค่แก”

“ไม่น่าใช่นะเจ้ เพราะวันนี้เขาก็ไปหาผู้หญิงอีกคน”

“นั่นยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ ไปหาเด็กอีกคน แล้วจะมารับแกทำไม ทำไมไม่ค้างกับผู้หญิงคนนั้น ไม่ต้องไปๆ มาๆ”

ท่าทางครุ่นคิดของเจ้น้ำทำให้ดอกแก้วขำออกมาเบาๆ เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องเอามาคิดเยอะแยะเลย แต่ดูเหมือนเจ้น้ำจะจริงจังกว่าเธอเสียอีก