บทที่ 44

ดอกแก้วโยนความผิดให้ค็อกเทลสีสวยนั่น เพราะมัน... เธอถึงได้ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ เพราะมัน... เธอถึงได้แสดงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจออกมา

ความรู้สึกเหงา อ้างว้าง และโดดเดี่ยว

ความรู้สึกที่อยากมีใครบางคนนอนกอด มีใครบางคนอยู่ข้างกาย และใครคนนั้นจะไม่ทอดทิ้งเธอไปไหน

เธอกำลังเคยตัว ใช่ว่าเธอไม่เคยอยู่คนเดียวเสียเมื่อไหร่ เธออยู่คนเดียวมานาน... นานจนไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะมานั่งงอแงใส่ใครเพราะไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่ของมึนเมานั่นทำให้กล่องใส่ความอ่อนแอที่เธอแอบซุกซ่อนมาเนิ่นนานเปิดออก และเธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คนตรงหน้าไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียวในค่ำคืนนี้

“เสี่ยขา...”

“ถ้าฉันอยู่ แล้วฉันจะได้อะไร”

นักธุรกิจอย่างพิธานไม่เคยทำอะไรโดยไม่หวังผลตอบแทนที่คุ้มค่า…