บทที่ 45

“อ่า ดอกแก้ว”

มือที่เคยวางนิ่งอยู่บนผมนุ่มขยับเข้าหากันจนดอกแก้วรู้สึกตึงที่หนังศีรษะ แต่เพียงไม่นานมันก็คลายลง เธอจึงกลับมามีสมาธิกับสิ่งที่กำลังทำอยู่อีกครั้ง

ตรงนี้ของเสี่ย มันใหญ่จนเธอต้องอ้าปากออกกว้างเพื่อเปิดรับให้มันเข้ามา มันอุ่นจัดและมีกลิ่นคาวจางๆ แม้จะดูสะอาดแต่ก็มีเส้นเลือดปูดโปนอยู่รอบๆ พอได้เห็นใกล้ๆ มันดูน่ากลัวจนเธอเกือบถอยหลังหนี แต่เพราะเสียงครางแผ่วเบานั้นทำให้เธอได้ใจ หญิงสาวพยายามอ้าปากให้กว้างขึ้น เพื่อกลืนกินความอวบใหญ่ได้มากกว่าเดิม

แต่มันไม่ได้ง่ายเหมือนในหนังผู้ใหญ่ที่เธอเคยดูผ่านตามา อาจเพราะเป็นครั้งแรก เธอเลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ยิ่งพยายามเธอก็ยิ่งรู้สึกทรมาน และสุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ ใบหน้าขาวใสหันหนีจากความอวบใหญ่นั้น ก่อนจะสำลักจนหน้าแดงก่ำ

“แค่ก! แค่ก!”