บทที่ 46

เพราะจู่ๆ เสี่ยก็นิ่งไป ดอกแก้วจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ ความมึนเมาทำให้เธอกล้าเอ่ยถามออกไปทั้งๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ ทั้งยังยกแขนขึ้นโอบแผ่นหลังกว้างเอาไว้ราวกลับกำลังปลอบโยน

การกระทำง่ายๆ ที่เรียกว่ากอดทำให้หัวใจที่เคยเงียบเหงาอบอุ่นขึ้นมา แต่ก็เพียงแค่ชั่วขณะ ก่อนที่มันจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

“เปล่า” พิธานขยับลุกขึ้นนั่ง “โทษที ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ”

พูดจบร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืน พิธานไม่รู้สึกอายที่มายืนเปลือยอยู่แบบนี้ แต่คนที่อายกลับเป็นคนที่นอนอยู่บนเตียง ดอกแก้วแก้มร้อนจัด ความแข็งกร้าวของเสี่ยยังแสดงความน่าเกรงขามอยู่เช่นเดิม แต่เสี่ยกลับหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ใกล้ๆ มาพันรอบเอวไว้

“เสี่ย...”

“ฉันไม่ได้จะไปไหน” ยังไม่ทันที่ดอกแก้วจะได้พูดอะไรออกไป พิธานก็สวนขึ้นมาราวกับรู้ใจ…