บทที่ 48

เป็นเพราะเธอ

“ก็มาแล้วไง อย่าบ่นเป็นตาแก่หน่อยเลยน่า”

“ครับๆๆ ผมไม่บ่นแล้วครับ” แขนทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือหัวเหมือนยอมแพ้ ก่อนที่ดวงตาซุกซนจะมองเลยไปด้านหลังของเพื่อนสนิท สายตาเจ้าชู้ปิดไม่มิดทำให้ดอกแก้วรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย “พาสาวน้อยที่ไหนมา ใช่คนที่ทำให้เสี่ยพิธานยอมเปิดห้องสวีทของฉันเปล่าวะ”

ท้ายประโยคเสียงทุ้มหัวเราะน้อยๆ แต่ดวงตาสีสวยยังไม่หยุดจ้องมองร่างขาวที่เหมือนจะเบี่ยงตัวหลบเข้าไปหลังร่างใหญ่ๆ ของเพื่อนมากกว่าเดิม

ทิมไม่ได้สนใจเด็กของเพื่อน ขาวๆ แบบนี้ไม่ใช่สเปก เขาชอบผู้หญิงผิวน้ำผึ้ง เพราะตัวของเขาก็ขาวมากอยู่แล้ว

แต่ที่เขามอง เพราะเขาอยากรู้ว่าเธอมีอะไรดี พิธานมันถึงได้เปลี่ยนไป แม้จะเล็กน้อยแต่ก็เรียกว่าเปลี่ยนอยู่ดี อย่างเรื่องดื่มทุกวันศุกร์ก็งด ยอมเปิดห้องที่นี่ทั้งๆ…