บทที่ 53

ร่างสูงใหญ่ก้าวขายาวๆ ออกจากลิฟต์ และหยุดลงหน้าห้องที่พักหลังมาบ่อยยิ่งกว่าที่พักของตัวเอง พิธานยกมือขึ้นกดรหัสหกหลักที่จำได้ขึ้นใจ ก่อนจะดันประตูบานใหญ่ให้เปิดออกแผ่วเบา เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าของห้องไม่รู้ตัว แต่ถ้าทำให้เธอประหลาดใจได้ มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ?

แต่ภายในห้องที่ปิดไฟจนมืดสนิทก็ทำให้พิธานเป็นฝ่ายที่ต้องประหลาดใจเสียเอง เขาอยู่กับดอกแก้วมาหลายเดือน มั่นใจว่าเธอไม่ใช่คนที่เข้านอนเร็วกว่าสี่ทุ่มแบบนี้แน่นอน เป็นไปได้มากกว่าถ้าเธอจะออกไปเที่ยว... แต่โทษเธอก็คงไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้แจ้งก่อนว่าจะมาหา และเขาก็เป็นคนพูดเองว่าให้อิสระกับเธอเต็มที่ อยากไปเที่ยวไหน อยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจ ขอแค่ไม่กระทบเวลาของเขาก็เพียงพอ

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่พิธานก็อดผิดหวังไม่ได้…