บทที่ 54

ตึกตัก ตึกตัก

ดอกแก้วไม่สามารถควบคุมจังหวะหัวใจของตัวเองได้เมื่อได้ยินคำสองคำนั้น เธอรู้... รู้ว่าเขาหมายถึงเพลง แต่เสียงแหบพร่า และคำพูดที่มีความนัยหลายอย่างก็ทำให้เธอเผลอคิดไปไกลจนต้องรีบดึงตัวเองกลับมา

“หัวใจเต้นเร็วเชียว” เพราะมือใหญ่ที่ยังนวดคลึงหน้าอกของเธออยู่ จึงทำให้เขารับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นเปลี่ยนไป “คิดถึงฉันไหมดอกแก้ว?”

“เสี่ยไปทำงาน ดอกแก้วจะคิดถึงเสี่ยได้ยังไงคะ”

“หาความเชื่อมโยงให้ฉันที”

“เสี่ย...” ดอกแก้วตัดพ้อ เมื่อเสี่ยทำท่าเหมือนหยอกล้อเรื่องที่เธอพูด จริงอยู่ที่เหตุและผลมันไม่เข้ากัน แต่เธอคิดอะไรไม่ออก เพราะถ้าให้ตอบไปตรงๆ มันก็คง...

“แต่ฉันคิดถึงเธอนะ”

“คะ?”

ดอกแก้วหันกลับไปมองคนด้านหลังทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ดวงตากลมเบิกกว้าง ใบหน้าตื่นตระหนก…