บทที่ 55

ฟุ่บ

เตียงนุ่มยุบลงไปเล็กน้อย เมื่อพิธานวางร่างเปลือยขาวผ่องลง

เป็นเพราะเขาของขาด หรือเพราะวันนี้ดอกแก้วน่ารังแกกว่าทุกที เขาถึงได้รู้สึกอยากขยี้ร่างนี้ให้แรงๆ ให้สมกับความคิดถึงที่สะสมไว้หลายวัน

ความคิดถึง ที่พิธานรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กซ์ แต่เขาไม่คิดจะสนใจ และทำตัวเหมือนว่าไม่ได้มีความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นแทรกแซงขึ้นมา เขาก็แค่คิดถึงตัวของดอกแก้วเท่านั้น เพราะเขาเป็นเจ้าของ และมีสิทธิ์กับร่างกายนี้อย่างชอบธรรม

แต่พิธานคงจะลืมไป ถึงแม้ว่าเขาจะรับเด็กมาเลี้ยง ส่งเสีย จ่ายเงินแลกกับเซ็กซ์มาแล้วกี่คน เขาก็ไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของร่างกายของพวกเธอเหล่านั้นเลย...

“อ๊ะ” ร่างอิ่มแอ่นขึ้นทันทีเมื่อเม็ดสีอ่อนถูกโพรงปากร้อนครอบครอง มือบางกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่ “เสี่ยคะ อื้อ...”

จ๊วบ