บทที่ 56

“เอาสิ”

“คะ??” ดวงตาที่โตอยู่แล้วสามารถโตได้มากกว่าเดิม เมื่อเจ้าของตกใจจนเบิกตากว้าง “เสี่ยว่ายังไงนะคะ?”

“ฉันอนุญาต” และเพื่อเป็นการยืนยันคำพูดให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น พิธานก็ถือโอกาสกระตุกแขนเรียวเบาๆ จนร่างทั้งร่างของดอกแก้วล้มทับอยู่บนตัวเอง เนื้อตัวเปลือยเปล่าแนบชิดกันจนแม้แต่อากาศก็แทบจะผ่านไม่ได้... “ทำสิ เอาตำแหน่งเดียวกันนะ”

“ถ้าเธอไม่ทำตอนนี้ หลังจากนี้ฉันไม่ให้ทำแล้วนะ”

“ทำค่ะ” ดอกแก้วตั้งสติ เธอตอบรับด้วยเสียงสั่นๆ ก่อนจะค่อยๆ ยันกายขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมละจากใบหน้าหล่อเหลาลงมาที่แผ่นอกกว้าง เหนือจุดสีน้ำตาลอ่อนตรงนั้น... เธอสามารถทำรอยทิ้งไว้ได้จริงๆ เหรอ? “เสี่ยคะ...”

“หืม?”

ทำไม

ทำไมถึงยอมให้ดอกแก้วทำ ทำไมถึงตามใจดอกแก้วได้ขนาดนี้

ดอกแก้วไม่ได้ถามคำถามพวกนั้นออกไป เธอไม่ได้พูดอะไรอีก…