บทที่ 57

ดวงตากวางค่อยๆ เปิดขึ้นเมื่อแสงแดดเริ่มสว่างไล่ ราวกับบอกให้คนขี้เซาตื่นเสียที

นาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาสิบโมงเช้า ดอกแก้วตื่นสายที่สุดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่เมื่อคืนกว่าเธอจะได้นอนก็ดึกดื่น

ไม่ใช่แค่นั้น แต่เธอจำได้เลือนลางว่าช่วงเช้ามืด เธอถูกฝ่ามืออุ่นร้อนก่อกวนอีกครั้ง แม้จะง่วง แต่เธอก็ตอบสนองอีกฝ่ายจนเสร็จสมด้วยกันทั้งคู่

ไม่รู้เสี่ยเอาแรงมาจากไหน ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง เธอเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ...

“อรุณสวัสดิ์”

“เสี่ย!”

ดอกแก้วลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อจู่ๆ คนในความคิดก็เอ่ยทักทายขึ้นมาดื้อๆ เสี่ยไม่ได้อยู่แค่ในความคิด เพราะตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้จริงๆ หญิงสาวเบิกตากว้างมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ปลายเตียงด้วยสีหน้าแตกตื่น ใบหน้าคมดูอ่อนโยนลงเมื่อมุมปากปรากฎรอยยิ้มขึ้นจางๆ