บทที่ 58

พิธานไม่พูดอะไรหลังจากนั้น เขาขับรถได้ปกติเมื่อดอกแก้วเลิกกวนสมาธิ และเพียงไม่นานรถคันหรูก็มาถึงที่หมายก่อนเวลาที่กำหนดไว้

“ดอกแก้ว” พิธานหันไปเรียกอีกคน แต่พบว่าดอกแก้วนอนหลับคอพับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เสี่ยหนุ่มยกยิ้มด้วยความขบขัน ดวงตาคมฉายแววเอ็นดูจนปิดไว้ไม่มิด “ไหนตอนแรกบอกเป็นห่วง หลับปุ๋ยเชียว”

ที่จริงแล้วพิธานไม่ได้อยากรบกวนฝันหวานของเธอ แต่เวลาที่ล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสองแล้วทำให้เขาต้องปลุกดอกแก้วให้ลุกขึ้นมา มื้อเช้าก็กินผิดเวลาแล้ว เขาไม่อยากให้มื้อเที่ยงต้องเอาไปรวบยอดกับมื้อเย็น

“ดอกแก้ว ตื่นเถอะ” ฝ่ามือใหญ่เขย่าไหล่บางเบาๆ เพียงแค่นั้นดอกแก้วก็ลืมตาขึ้น ดวงตาที่ปรือปรอยทำให้พิธานเริ่มไม่อยากกินมื้อเที่ยงขึ้นมาตงิดๆ