บทที่ 60

“คะ?” คำสั่งกะทันหันของเสี่ยทำให้ดอกแก้วเผลอทำหน้าเหลอหลา เสี่ยจะให้เธอไปไหน หรือว่าจะเป็น...

“ทำตามที่ฉันบอก เสื้อผ้าที่ใส่ปกตินั่นแหละ แล้วจะให้คนมารับ”

“เสี่ย... จะไม่บอกดอกแก้วเหรอคะว่าจะให้ดอกแก้วไปไหน”

“จำไม่ได้หรือไง?”

“ดอกแก้วต้องจำอะไรคะ?” ดอกแก้วไม่ได้ต้องการจะกวนประสาท แต่เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าต้องจำอะไรได้ เพราะเมื่อคืนเสี่ยก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากตักตวงร่างกายเธอจนหลับคาอกครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

ดอกแก้วก้มหน้าลงเล็กน้อย เมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้เธอหน้าร้อนขึ้นมา เสี่ยเอาแต่ใจจนเธอได้รอยช้ำจากริมฝีปากคู่นั้นเพิ่มมาอีกรอย

และแน่นอนว่าเสี่ยก็มีเหมือนกัน เป็นฝีมือของเธอเอง...

ดอกแก้วไม่อยากเอาสิ่งที่เสี่ยทำ รวมถึงความใจดีของเสี่ยมาคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...