บทที่ 62

ดอกแก้วทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างกับเสี่ย ระยะห่างที่ไม่มากทำให้แขนเธอเสียดสีกับแขนอุ่นๆ แผ่วเบา เธอตั้งใจจะขยับออกห่าง แต่การกระทำกลับเป็นไปในทิศทางตรงข้าม

พิธานรับรู้ได้ถึงเนื้อเย็นๆ ที่เบียดเข้ามาจนชิด เขาไม่ได้เอ่ยทักท้วงหรือขยับหนี และทำท่าทีว่าสนใจแต่บนจอทั้งๆ ที่มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

“คิดไม่ถึงเลย” เสียงพึมพำจากคนข้างๆ เรียกความสนใจจากพิธานได้มากกว่าหนังเรื่องโปรด เขาหันกลับมามองร่างที่เบียดเข้ามาจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน เธอเหมือนไม่รู้ตัว หรืออาจจะลืมไปแล้วว่าเขาอยู่ด้วย ปากอิ่มสวยถึงได้ขยับไปมาไม่หยุด “ที่แท้ก็แค่อุบายนี่เอง”

“เก่งจัง”

“...อยากเป็นนางเอก”

คำพูดนั้นเหมือนดึงความคิดของพิธานกลับมา เขาหันกลับไปมองจอยักษ์อีกครั้ง…