บทที่ 63

สระว่ายน้ำยามค่ำคืนสะท้อนแสงไฟจนเป็นประกายสวยงาม ผืนน้ำที่ควรหยุดนิ่งเคลื่อนไหวกระเพื่อมแผ่ว ร่างสมส่วนแหวกว่ายไปมาอยู่ในนั้นราวกับเงือกหนุ่มรูปงาม ก่อนจะโผล่ขึ้นจนพ้นน้ำเมื่อมาถึงฝั่ง

“ดอกแก้ว” สิ่งแรกที่พิธานเห็นหลังจากที่ลืมตาคือร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล เธอใส่ชุดคลุมมิดชิด และมองมาที่เขาด้วยสายตาลังเล “ลงมาสิ”

“กลัวหนาวเหรอ น้ำไม่เย็นหรอกนะ ฉันเปิดระบบน้ำอุ่นไว้แล้ว”

“ดอกแก้ว”

“...ค่ะ”

ดอกแก้วยอมรับคำอย่างเสียไม่ได้ เสี่ยไม่ได้บังคับจนเธอต้องยอม แต่น้ำเสียงที่เหมือนอยากให้เธอลงไปเสียเหลือเกินนั่นต่างหากที่ทำให้เธออยากตามใจ

หญิงสาวค่อยๆ ปลดปมของชุดคลุมออก ลมเย็นๆ พัดเข้ามาทักทายทันทีจนขนลุกซู่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ค่อยๆ ปลดผ้าผืนใหญ่ออกจากตัวอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป…