บทที่ 64

“งั้นฉันจะช่วยพยุง เริ่มทรงตัวได้เมื่อไหร่จะปล่อย”

พิธานทำตามที่พูดด้วยการวางมือไว้บนหน้าท้องแบนราบ เขาออกแรงนิดหน่อยเพื่อดันให้ร่างของดอกแก้วลอยเหนือผิวน้ำขึ้นมา เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก็สั่งให้ดอกแก้วตีขาอีกครั้ง

แต่นั่น... กลับกลายเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมหันต์

พิธานสัมผัสได้ถึงผิวเนียนนุ่มราวกับผิวเด็กบนแขน เมื่อดอกแก้วพยายามตีขา เนื้อตัวของเธอก็เบียดเข้าหาเขาจนแนบชิด ชายหนุ่มพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อจดจ่อกับการสอน แต่อารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่เห็นดอกแก้วใส่บิกินี่กลับลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้เห็นภาพที่ก้นกลมขยับไปมาตามแรงสะบัดขาของเธอ ก็ยิ่งทำให้ความอดทนของพิธานเริ่มหมดลงง่ายๆ

“อ๊ะ!” ดอกแก้วร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกว่าผ้าสีแดงชิ้นบนคลายตัวออกจนโหวงเหวง คงเพราะเธอขยับตัวมากไป…