บทที่ 65

“ค่ะ... อยู่ด้วยกันไปนานๆ”

พิธานยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมเปียกที่ปรกอยู่บนหน้าขาวๆ ออก หลังจากที่ได้ยินประโยคแสนน่ารักนั้น

‘อยู่ด้วยกันไปนานๆ’

ตลอดทั้งชีวิตพิธานไม่เคยพูดคำนี้กับใคร เพราะเขาไม่เคยเชื่อในความสัมพันธ์ที่ยืนยาว เขาเชื่อแค่ว่าความรู้สึกทุกอย่างมันเกิดขึ้นและคงอยู่ได้เพียงแค่ในระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น และไม่นานมันก็จะจืดจางไป ต่อให้มีบ่วงผูกรัดไว้ก็ยังดิ้นรนเพื่อหนีจากกันได้อยู่ดี

เหมือนพ่อกับแม่ของเขา

พิธานจำได้ดีว่าแม่เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไปตอนเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ในตอนนั้นเด็กชายพิธานคิดแค่เพียงว่าแม่จะไปเที่ยว อีกไม่กี่วันก็จะกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเคย เขาเฝ้ารอ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี แต่แม่ก็ไม่เคยกลับมา จนกระทั่งพ่อของเขาตัดสินใจขายบ้านที่เคยอยู่…