บทที่ 70

“แค่?”

“แค่...”

“ดอกแก้ว คือ...”

ยิ่งดอกแก้วอึกอัก พยายามหลบสายตาเหมือนคนประหม่าก็ยิ่งทำให้หัวใจของพิธานเต้นแรงขึ้น เขาไม่ใช่คนที่เก่งในเรื่องของความรู้สึก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้โง่... ยิ่งคนที่คิดอะไรก็แสดงออกทางสายตาแบบดอกแก้วเขายิ่งเดาออกง่าย

“ฉันจะถามเธออีกครั้ง มาอยู่ที่นี่ด้วยกันไหม?”

พิธานยังนั่งอยู่ท่าเดิม มือที่เคยวางอยู่บนต้นแขนเปลี่ยนมาวางทาบทับบนมือบาง ท่าทางของเขาในตอนนี้เหมือนกำลังขอดอกแก้วแต่งงาน แต่ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียง

มาอยู่ด้วยกันที่เขาบอก มันไม่ได้หมายถึงสถานะเด็กเสี่ยและเสี่ยอีกต่อไป แต่เขาชวนให้เธอมาอยู่ด้วยกันในฐานะชายหญิง อยู่ด้วยกันในฐานะคนรัก

เพราะพิธานมั่นใจ มั่นใจว่าเขาอ่านแววตาคู่นั้นไม่ผิด ดอกแก้วเองก็รักเขาเหมือนกัน

“ไม่ต้องคิดถึงใครทั้งนั้นดอกแก้ว ฉันถามแค่เธอ…