บทที่ 71

นับตั้งแต่ที่พิธานขาดแม่ เขาก็แทบไม่รู้จักคำว่าขี้เกียจเลยซักครั้ง

พิธานจำได้ว่าตัวเองทั้งเรียนและทำงานไปด้วยหลังจากกลับไปอยู่ที่อิตาลี อยู่ที่ไทย ครอบครัวของเขามีฐานะพอมีพอกินไม่ขัดสน อยากได้อะไรก็ได้ อยากกินอะไรก็กิน แต่พอกลับไปอยู่อิตาลี เขาและพ่อก็เปลี่ยนสถานะเป็นยากลำบากในทันที ค่าเรียนของเขา ค่าครองชีพ ค่าอาหาร ค่าเช่าอพาร์ทเมนท์ ทุกอย่างราคาแพงกว่าที่ไทยหลายเท่า เงินจากการขายบ้านอาจจะเพียงพอสำหรับหนึ่งปี แต่ถ้ามากกว่านั้นความเป็นอยู่อาจจะเข้าขั้นขัดสน

พ่อของพิธานเคยเป็นพนักงานระดับบริหารที่โรงแรมห้าดาวในไทย แต่พอกลับมาอิตาลี งานในตำแหน่งเดิมมันไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น แต่นับว่าโชคดีที่พ่อของเขาเป็นคนหนักเอาเบาสู้ ยอมเริ่มต้นจากตำแหน่งเล็กๆ อีกครั้ง…