บทที่ 72

“ท่านครับ” มาร์ครีบเรียกไว้ก่อนที่พิธานจะเปิดประตู เขาลืมแจ้งอีกเรื่องที่ได้รับมาช่วงที่เจ้านายหยุดพักผ่อน “สองวันที่แล้วคุณหวานใจโทรมา เธออยากให้ท่านเข้าไปหา”

พิธานถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาลืมหวานใจไปเสียสนิท จะว่าไปตั้งแต่มีดอกแก้ว ก็มีแค่ครั้งเดียวที่เขาไปพบเจอเธอ พอมานึกย้อนแบบนี้พิธานก็ไม่แปลกใจที่ตัวเองจะรักดอกแก้ว เพราะมันไม่ใช่เรื่องปกติเลยที่คนแบบเขาจะยุ่งกับผู้หญิงคนเดียวเป็นเวลานานๆ

ยิ่งมีเด็กอีกคนคอยท่าอยู่แบบนี้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่พิธานคนก่อนจะขลุกอยู่กับผู้หญิงคนเดียวไม่ยอมไปไหน

“ให้ผมแจ้งว่าอะไรดีครับ” มาร์คเร่ง เขานึกสนุกที่เห็นเจ้านายทำหน้าเหมือนคนคิดอะไรไม่ออก เพราะมันยิ่งตอกย้ำว่าคนที่นอนอยู่ในห้องสำคัญระดับไหน

สำคัญจนทำให้เจ้านายเขาไม่เป็นตัวของตัวเองเลยล่ะ