บทที่ 74

“ถามมาก” เขาทำเสียงดุทันทีที่ผละริมฝีปากออกห่าง แต่แววตาวาววับนั่นทำให้ดอกแก้วกล้าเถียงกลับอย่างไม่กลัวเกรง

“ถามไม่ได้หรือคะ?”

“หึๆ ดอกแก้ว เธอนี่จริงๆ เลย” พิธานหัวเราะออกมาจนได้ เขามองสายตาดื้อดึงของดอกแก้วอย่างชอบใจ นี่สินะสิ่งที่เธอเป็น ดื้อ... และไม่ได้ว่านอนสอนง่ายเหมือนที่เคยแสดงให้เขาเห็น

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงกระแอมไอจากประตูก็ดังเรียกความสนใจจากหนุ่มสาวให้เลิกสนใจแค่กันและกัน และรับรู้ว่าภายในห้องนี้มีบุคคลที่สามที่ยืนจ้องทั้งสองคุยกันมาซักพักแล้ว

“ผมเอาแฟ้มมาให้ครับ”

“อืม วางไว้ตรงนี้” พิธานชี้ไปที่แพนทรี่ที่อยู่กลางครัว ครึ่งหนึ่งของแพนทรี่ถูกดอกแก้วจับจองไว้ และเขาก็จะใช้อีกครึ่งหนึ่งที่ว่างนั้นนั่งทำงาน

“วางไว้ตรงนี้เหรอครับ?”

“อืม”

“แต่นี่มันห้องครัว”