บทที่ 80

พิธานไม่ได้คร่อมทับเธอเหมือนที่ขู่ไว้ว่าจะรังแก เขาทำเพียงแค่วางเธอไว้บนนั้น ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนพื้นพรม รอจนกระทั่งดอกแก้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาจึงดึงมือบางมากุมไว้หลวมๆ

“ไหน ดอกแก้วของคุณพิธานเป็นอะไร?” พิธานคิดว่าวันนี้คงเป็นวันที่เขาอ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เกิดมา เสียงทุ้มอ่อนลงอย่างคนที่ยอมทิ้งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งใหญ่โต ผู้ชายที่เคยเป็นเสี่ยของใครๆ วันนี้เขาเป็นเพียงแค่เสือไร้เขี้ยวเล็บที่สยบอยู่บนตักของคนที่รักเท่านั้น “ใครรังแก เดี๋ยวคุณพิธานจัดการให้”

“ขึ้นมานั่งข้างบนเถอะค่ะ อย่านั่งข้างล่างแบบนั้น” ดอกแก้วเมื่อเริ่มได้สติก็รีบร้องบอกคนตัวใหญ่ เขาเป็นเจ้าของที่นี่ แต่กลับลงไปนั่งที่พื้นแบบนั้น ทั้งยังนั่งต่ำกว่าเธอด้วย แบบนี้ไม่ดีเลย...

“ดอกแก้วโกรธฉันหรือเปล่า?