บทที่ 84

“โอ๋...” คนเป็นแม่รีบโอ๋ ไม่กล้าต่อว่าที่ลูกซนอีก เธอเป่าเพี้ยงๆ ใส่กระหม่อมน้อยจนผมเส้นเล็กปลิว “ไม่เจ็บนะลูก เดี๋ยวแม่พาไปล้างแผล เดี๋ยวเดียวหายเจ็บเลย”

“หายเลยหรือจ๊ะ” ดวงตาโตมองมารดาเพื่อหาคำตอบ และเมื่อเห็นว่าเธอพยักหน้าอย่างจริงจังคนเจ็บก็ยิ้มอวดฟันหลอ “งั้นรีบๆ ทำนะจ๊ะ หนูอยากหายเจ็บแล้ว”

เสียงหัวเราะของคนเป็นพ่อและแม่ดังขึ้นเบาๆ เด็กน้อยช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน ดูสิ... พอเห็นพ่อกับแม่หัวเราะก็หัวเราะตามจนตาปิด ทั้งๆ ที่กำลังจะถูกพาไปใส่ยาทำแผลแท้ๆ

เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปไวเหลือเกิน ผ่านหน้าฝนไม่กี่ครั้ง พ่อที่ใจดีและรักเธอที่สุดก็จากโลกใบนี้ไป

ดอกแก้วโตพอที่จะรู้ว่าการนอนครั้งนี้พ่อจะหลับไปตลอดกาล พ่อไม่มีวันฟื้นขึ้นมากอดเธออีกแล้ว เธอจำได้ว่าตัวเองร้องไห้ออกมาทุกคืน…