บทที่ 87

หวังซูฮวามองร่างสูงใหญ่ที่รีบเดินออกไปทำตามคำสั่งขาแทบพันกัน ก่อนจะหันไปมองคู่หมายที่ยืนล้วงกระเป๋าเก๊กท่าที่คิดว่าขรึมเสียเหลือเกินอย่างคนวางมาด

เธอหมั่นไส้

ในตอนแรกที่รู้ว่าพิธานคือคนที่พ่ออยากให้แต่งงานด้วย เธอไม่ได้ขัดข้องแม้จะไม่พอใจที่ถูกบังคับ เพราะลึกๆ แล้วเธออยากหลุดจากกรอบของพ่อบ้าง ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยมีชีวิตเป็นของตัวเอง แม้แต่ตอนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศก็ยังต้องอยู่ในสายตาพ่อตลอด

การแต่งงานคือทางเดียวที่จะทำให้เธอหลุดพ้นได้

กอปรกับพิธานเองก็เป็นผู้ชายโปรไฟล์ดี ทั้งหน้าตาและฐานะก็อยู่ในระดับแนวหน้า ไหนจะความเก่งและขยันที่พัฒนาบริษัทให้เติบโตได้ในเวลาไม่ถึงสิบปี เธอจึงรู้สึกว่าสามารถฝากชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้ได้…